u y u m s u z n o t l a r . . . postkapital bir paylaşımdı.

Ey Yolcu;

2006-11-21T22:41:00.006+02:00

Şu anda bulunduğun bu yerde yazılanlar 2006 senesi Nisan ayında son buldu. Dört yıldan uzun bir süre tam bu noktada yazıldılar. Bir seneden fazlası Blog tarafından yitirildi. Bu yazılar birer karalama notu gibi, üzerlerinde hiç düzeltme yapılmadan güncel duygusal düşünsel izlenimler olarak bir zaman kayda geçirildiler.

Her okuyucunun onları okumasındaki farklı beklentiler gibi yazar da bu esnada kendi düşünsel duygusal haritası üzerinde çalışma fırsatı buldu. "Son Zar" başlığı altındakiler bu niyetin bir başka ifadesini betimliyorlar.

Eğer buraya kadar ulaştıysan, bu satırlar sana da sonsuzluk yolunda gönenen keşifler dilesin, sağlıcakla...

Belki devamı belki değil... ussaldekadanslar:
www.akashazone.com

Son Zar

2006-04-08T22:45:00.000+03:00

“Yüreğin gerçeğini özleyen, arayan, hayatın getirdiği problemleri çözmeye çabalayan, şeylerin ve olayların özüne ve kendi varlıklarının içine nüfuz etmeye çalışan sorgulayıcı zihinler vardır. Bir insan sağlam şekilde muhakeme eder ve düşünürse, bu problemleri çözerken hangi yolu takip ederse etsin, kaçınılmaz şekilde kendisine dönmeli ve işe, kendisinin ne olduğu ve içinde bulunduğu dünyadaki yerinin ne olduğu probleminin çözümüyle başlamalıdır.”

G. I. Gurdjieff

Son Zar

seni ellerimle savurduğumda
bileklerimi öpmeyi öğrettin bana

ben kendi(siz)liğimi bilirim
iz ki bu çok bilinen rüya
tiz ki bu kendine yoksul anlam

zar sırasını bekleye dursun
sır durma(z) yaz(ar)

Hangi bilgiyi bana dikte edebilecek o bahar? Ditrambos rahibeliği; ne var ki, artık geçmiş bir yazgı. Artık kendini kandıran liderlere, kendileri gibi kanmış zavallılık hüküm sürmeyecek. Kan hükmünü sürdüremeyecek.

Yine de yolunu süreceksin, çünkü başka bir var oluş bilemezsin. Sözlerini, o “sen” say ve bil bakalım kimler seni duyar? Benim duyduğum kavram dışı, kısa devreli yaratıklar. O denli basit yani. Basit olan, neden sen değilsin diye bu direnişi kırar gibi davranacaksın… yinelemek gerekir bunu: Benim kadar sen de basitsin. Özündeki kaypak iktidar hırsını gizleyemezsin.

Gerçek aydınlık, zamanı yaratmaktır. Oysa göz göze gelirsin, bakar da gözüne kendi siluetin adına kıpırdarsın. Çünkü bu hükmün başına vurulan çekiç, sendeki “o”nun canını yakar. Sonra sorarsın: neden bu öfke? Sen, ne kendin kalmıştın, ne de o olarak gitmiştin aslında. Oldukça uzun yollar seçtin, gitmeyi gelmek sandın, yaklaşmayı ise gitmek. Oysa yakın adımsızlık ister. Adını karalamadan, uzaksız kalmalıydın.

Şimdi sahnede kanunsuz afişleme eylemi. Sözde öfke, sözde yen… kol kırık değil ki yen içinde gizli kalsın.

İşte bu satırlar yüz yüzelik olanağı kullanılmayan illegal bir denemedir. Aşüfte bir bahar, ne de olsa insanın başına hıdrellezler örer. Ateşler ekler. Serinleri yaratan vahalara böyle zamanlarda gerek var.

durmaz yaz(ar)
durma yaz ar

Diyorum ki; sana sen olarak seslenirsem sesimi sandığın gibi duyarsın. Sesim sandığındır kimi zaman ama sandık seni hep böyle kapsamaz. Emeğim kadar kalıcı başka nen var? Söylemle eylem farkları arasında gidip gelirken eprimiş bir doku mu bu?

Öyleyse:

Sırayı tahtaları dizerek oluştur. Senin gibiyim. Beni kırıp yakabilirsin, ısınırsın o zaman. Her kıvılcım kendi ateşinin kundakçısıdır. Bütün ağaçlar bu olguyu sezer ama söylemezler. Tercihleri, sıradan değildir. Söylemleri sessizliğin ederidir.

Zar yandı. Dumanı, sonsuzluğu tütsüleyen bir ayazdı. İlkyazdan olan, basit bir mevsimi, sen de yazmalısın. Oysa kandilinde yangın barındıran küçük alevler var!

Ve hâlâ kin: Tüm öz eleştirilerin, dışında kalma direncin. Her ne varsa, önce kendinden bilmelisin. Ormanın dilsizliğini kuşlarından başka kimse, tam olarak anlayamaz.

Varlığına yeni sahneler kur. Zakkum yığınlarının içinde çiçekleri unutarak, yol al. Sadece “ben” i sorgula ama kullanma. Ve serin sular, senin kendine yarattığın balıksız nehirlere akarlar. Hatta bütün balık fosilleri senin tarihini yazarlar o egoist nehirde. Bu, kendi seçimin olan yazgındır. Bu, senin ellerinde balıksız kalan oltandır.

Gittiğin sürece, yol da var. “Sen” deyip durmaktasın. Bu, yalan. Aslında sen “ben” deyip durmaktasın. Öylece kalmayı bil ki, yolda bir adım olmak yerine yolun kendisi ol. Bakışların doğası gereği içeriden dışarıya doğrudur. Bu, doğuştan var olandır. Yani ilkeldir. Kendini bırakmalısın. Gözlerinden başlayan bakış yolculuklarının, görme eylemiyle, eşyadan sana dönen sonuçlar olduğunu anlamalısın. Dönüşün hakkını ver. Senden dışarıya doğru görülecek bir şey yok. Görüp bileceğin ne varsa dışarıdan içe doğrudur. Dönüşler evrimin basamaklarıdır. Yanmakta olan veya sönmüş yıldızlar, galaksiler, gezegenler ve tümüyle kozmos, bu eylemin içindedir. Bu dönüş, öyle anlara ulaşır ki, dönüşüm başlar. Gerçek eylem dönüşmedir. Bu da bir başka döngünün başlangıcından ibarettir elbet. Varmak için başla, hiç başlamamış gibi var ol.

Sana öyküler anlatabilirim. Öyküler gezegenlerin uydularına benzerler. Bağımlı oldukları yapıdan daha küçüktürler ve daireleri tek bir çekime tutukludur. Gezegenden gökyüzüne bakanlar, onun çeşitli hallerini görürler. Bedeninden yansıyan ışık kırılmaları, türlü şekillere bezer onu. Ne var ki döngüsü, gezegenin tutuklusu olduğudur. Gezegen, bu duruma egoist bir ad koymuştur. Ona uydu der. Fakat gezegen de ona bağımlıdır. Ben özgürlüğün anlatıcısıyım. Ne tutuklu ne de tutuklayandır sözlerim. Sana öykülerden işte bunun için bahsetmek istemem. Uydu bile olsam özgürlüğü bilirim. Yörüngeyi anlarım. Onun dışına çıkarsam, ne sen kalırsın, ne de ben. Yol işte bundandır. Yokluğun anlamı bu.

Olduğun yerdesin. Ne çok uzakta, ne de yakın, aradığın her şeydesin. Ancak aradığın her şey, seni daha tanımlayamıyor. “Sen” deyip durma. Bu, yalandır. Aslında sen “ben” diyorsun ya… bu, senin yolculuğundur. Değil dünyada, galaksilerde bile yol alsan “ben” den başka “sen” bulamazsın.

Denizleri konuşalım seninle. Onun yapısındaki su da başka bir yol hikâyesidir. Bu yol sürekli bir aşağıya gidişin hikâyesidir. Zirvelerde var olsa da uzun veya kısa katedişlerin ardından çukurlara varırsın. Aşağılara birikişlerin öyküsüdür su. Onun için hüznün gözlerinde onunla beden bulur, aşağılara akar yaş. Hüzün aşağıların yolcusudur. Ve oradan başlamıştın sen. Denizliğini konuşalım. Birinci çoğul şahıslığını da konuşalım. Ardışık eylemlerin dalgalara benzer. Hep bir kıyı, hep bir koy ararsın. Çukurlarda birikmişliğin, kıyıya vuruşlarını hazmetmek istersin. Onun için dışına yönelirsin. Kıyıya vuran bir dalgadır hüznün. Oysa bir dağın eteğinin ucundadır o kıyı. Suyunu ona ser. Denize akışını izle yeniden. Çekilişini gör ki; dışındaki dağın, senden başladığını kavra. Denizleri konuşurum seninle, suyu bilirsen.

Öyleyse dağları da konuşurum seninle. Yücelikten değil. Bütünlükte seviye yoktur çünkü. Dağda sevgi de yoktur nefret de. Bunlar senin dışındaki şeylerdir. Sen artık dışarıdan bakıyorsun. Onlar, ardında kalmıştır çoktan. Dağı gördün mü? Sevgi de nefret de bütünü zedeler. Bunlar seni sürekli bir arayışa sürüklemekten başka bir işe yaramaz. Dağı gördün mü? İşte oradasın sen.

Bense şimdi susuyorum. Ararsan eğer, suya dön, yeniden başla. Ben de başlarım yeniden, sesindeki “sen” ile konuşmaya.

SON

Bu dönüşüm belgeseli, burada sona erdi.

Ah

2006-03-25T01:05:00.000+02:00

Ah bu bana kendini anlatan boşluk.

Ah kendini bilemeyen bu uçurum, bu bir uçkurluk bilmecenin temizlenme umudu.

Ah bu bana kendini diken boyun, ah bu boyunlara vuran kılıç benliğim. Ah bu düşen kelleler yerlere.

Yine,yine, yine, yine…

Ah bu ben kendimi nerelere koysam? ( bir Mazhar Alanson şarkısıdır bu)

Sen beni tanımazsın. Çekilsem sahillere, hayallerle.

Mi kursam...(diyez ve bemollerle)

(zor olsa da bir şarkı var, yerle gök arasında bir yerlerde)

Bu Kapı

2006-03-21T01:16:00.000+02:00

Bu kapıyı kim açacak?

Bu kapıyı sen açacaksın.

Belki içini bir kürtaj kazıyacak, ama o kapıda sen olacaksın. Sen iki satırlık bir faili meçhulün kazıkazan umudu bile olamazken, o kapıyı. Açacaksın.

bu kapı o
o kapıda sen
açılacaksın

Herkesin soruları var. Egon sınırı geçtiğinde sen açılacaksın. Bütün kapılar kapalı kalsa bile. Geçip gideceksin. Ardında kimin umduğu var? Ama umurunda gölgesi kalmış bir de ar.

Merhaba bahar (nevruz)

Ne

2006-03-16T00:16:00.000+02:00

[Ben]i okuyanlar, sizler dilimi anladığınızdan emin misiniz?

Jorge Louis Borges

Hiçbir şeyden haberleri yok. (genelde paranoya[k]lar için dünya kendilerinden ibaret)

Kendiyle bütünleşirken sorduğu bir soruyu anımsıyor. Anım…

An’ ı sormuştu…

“Ben ne yapacağım şimdi” .

Bak görüyorsun, kendimizle yapacak şeylerdir de yaşamak…

Ondan yazmakla yetiniyorum şimdi.

Hiçbir şey yapmıyorum yani.

Ne yapmalıydım sahi?

Alt Yapı

2006-02-24T00:47:00.002+02:00

Meselesi darp.

Vurduğunda şiddeti kurşuna eş değer bir tepkiye hazır olmalı insan. Ama hangi tetik, hangi vurgun, hangi mesele? Her gaip için bir saygı duruşu, sıkı yönetimce serbest bırakılan. Kıyıda bir midye var diyelim, teneke üstünde pişirip yiyelim.

Tükenirken tarih, hani usulca uyuyorken insan. Hafifliğin beklentisine geliştirdiği usa (ABD) da, aynı zamanda kendinden öncekine son verirken; doğru.

Bu mesele giyotine giden bilim adamını çağrıştırır. Gidince kelle varsa bilinç gözlerimi kırparım der. Kalırsa kelle gidişinde gözümü bile kırpmam ben.

Kısacası mesele harab.

Gözlerim nerede?

Kelle nerede?

Alt Yapı başımızı tutacak diyebilmeye; başka bir ülke kendini yaratamaz. Çünkü ülkelerin alt yapısında bütün sınırlarıyla global küspelere inanmışlık var.

Alt Yapı meselesi darp.

Diyemem.

Mesel b(a)har.

Eskiler

2006-02-16T23:56:00.000+02:00

Derler ki eskiler: Sen yürürsün ama mesafeden haberin yok.

Asırlardır aynı şeyi sayıklar egoizm. Sen yürürsün ama... mesafen yok.

Adını yol koyduğumuz ince şeritler aynı zamanda kaypak zeminlerdir. İnsanlığı kurtarmaya doğru yol aldığını gördüğümüz tüm ünlü patikalar aslında çoktan kapitalistleşmiştir. Çünkü biz gelene kadar her şey demokraside tükenir. Popüler pencerelerde hiç bir vadi yoktur. Vadi vadiyse yalın ve sessizdir ve bundan avam habersizdir. Onlar duymazlar. Kulaklarında kendi sevdalarının küpeleri...

"Dünya sen öyle olduğun için öyledir" de derler. Bu doğrudur. Öyledir de.

Koşmaya, uçmaya, gitmeye durursunuz gidip gidip uçurumlara ama, görürsünüz ki (görebilirseniz) ne uçurum öyle ne de uçmaya durduğunuz kesit (siz [s]iz)... izinizi sürerler ki; yok yoktur onlarda, randevunuzu kaydederler ve siz telefonun ucuna savrulursunuz. Ucube bir kesitin sizi otlattığı çayırları balo salonu sayarsınız üstelik de...

Ama biz açtık, bir damla su içtik??? Hayır öyle değil. Siz açtınız ama biz o bir damla suda egoizminizi boğduk. Bu da "hiç yerimiz kalmadı" demek.

Bu kesit yalandır. Bu kesit paradır. Bu kesit çıkardır. İçinde insanlık aramak safdillik.

Eskiler derler ki: Sen yürürsün ama mesafeden haberin yok. Aradığın köyü az önce çiğneyip geçmiş(tin)iz.

İz ağırlığın sonucudur. Hafifledikçe hissedecek(sin)*iz.

Sıradan bir hikayedir bu. Yıllardır şarkılara güfte olmuştur. Sesini savurduğunda kalbini aklına çarpamayan her kimse, onun telefonunu beklemiştir. Üstelik ödemiştir.

Yine de aynı hikayede buluşmak yeter.

*sin= mezar

Antagonis

2006-02-15T22:28:00.000+02:00

"ihanetin boğazladığı yabanıl kuşlar
sadakatin tutunduğu cennete uçar
‘gık’ ı çıkmaz kanatların
av saati başlar
oysa bahşiş gibi toplar
vurgunu av köpekleri
deli ormanın tabanından"

Ayvaşa

kadınlar unutur
erkekler unutur ve
bizler unutkanlığı hatırlarız

yeniden yazmaya başlar ki kalem
hokkalarındaki mor mürekkeple onlardan hep
usulca sokularak varsıllığa
ve asıl rezilliklikleriyle
kendilerinden bildikleri sofralara aç

oysa aç bir kurt
bir benliğin ısındığı gaz yağı
gibi çokça sömürülmüş örümcek ağları
gibi kavrularak öz sularına
kalem, kal, hiç

ağrılıdırlar
ve saldırırlar önüne gelenlere
usulca sokulanlara
yanlarında bir şeytanla
ısınır yatarlar sol
taraflarına dayanarak
uykularının bölünmesine karşı soğuyarak
sağladıkları kuralsızlıkları
işte buralardadır

‘gık’ ı çıkmaz kanatların
av saati başlar
oysa bahşiş gibi toplar
vurgunu av köpekleri

Küçük Balad

2006-02-13T01:50:00.000+02:00

Geri dönmeyi hiç ummadığım için
Küçük balad, sen git
Toskana’ ya, yumuşak ve hafif,
Doğrudan kadınıma,
Nezaketi gereği
Saygıyla o karşılar seni
Guido Cavaldanti

bebeğin
nezaketi gereği başlar yürümeye
sen git, o kalsın
böyle iyi
kaçıncı senfonide ölmüştün sen?

kaç kez ağlamaklı olunur
bilinmez ki
nefesiyle büyünmesi gerek
ağladıkça sen, fon
o ciğerleri gelişen yiğit
bir kısrağa binmeli
kaçıncı senfonide sen ne bilesin?

sen git, çocuk kalsın
ey bulunmaz vakitlerin yolcusu
ey karmaşık vadilerin bülbülü
geceye dikildiğinde
ya nezaketin genleşecek
bil ki özgürsün artık
özlediğin uğraşların için ya
bu kaçıncı senfoni
bilemeyeceksin artık

böyle iyi
artık avunman sahnenden
nezaketin gereği
iki yönlü bir yol olsun
birine gökten kırmızı bir elma düşsün
diğerine “pardon” kalsın ikilik

meğer ki sözdür söyler
dildir besler
affedersin

Kimlik

2006-02-07T12:37:00.000+02:00

“Nasıl bakarsa sürüye dağdan bir canavar,
pencereden dışarıya öyle baktım.”
Arif Damar

ihanetin boğazladığı yabanıl kuşlar
sadakatin tutunduğu cennete uçar
‘gık’ ı çıkmaz kanatların
av saati başlar
oysa bahşiş gibi toplar
vurgunu av köpekleri
deli ormanın tabanından

yaz saati
kış saati
derken geçer mevsim

“Nasıl bakarsa sürüye dağdan bir canavar”
öyle bir tehlike içindedir (k)imlik

Son Uç

2006-02-07T00:49:00.000+02:00

Sonuç olarak cogito’ nun sadece iki düzeyde var olanlara nakli vardır ve varlık' ın özü kendisine büyük ölçüde meçhul kalandır.

Sonuç: Bir Antinomi.

Böylece, bugün kendimizi bir antinomi (çelişik iki önermenin oluşturduğu dizge) karşısında buluyoruz.

Sanırım yıllarda saklıdır her şey, çok uzun süredir yapılıyor olmasına karşın felsefe içinde kuşkulu olmayan bir şey bulamadığımızı, bir konu üzerinde, yalnız birinden fazlası asla doğru olamayacağımız durumlarda öne sürülen birçok görüş olduğunu biliriz. Üstelik öteki bilimlerin de ilkelerini felsefeden aldıkları için kuşku ile düşündüğümüzü söyleyebiliriz. Ya kendiliğimizi böylesine büyük bir kuşkunun içinde bulunca ne yaparız?

Çaresizlik… Nasiruddin Tusi kendine göre bir kestirme yol bulmuş.

"O kavimler ki hakikî yolu buldum sandı / ermeden doğru yola hepsini susturdu ölüm / öyle bir ülkede ki halletmedi bir kimse onu / vurdular hepsi düğüm üstüne bir bir başka düğüm!'"

Benim yolumda sanılan şiir midir? Sığındığım, sağıldığım şiir midir?

…

Kendime sözlerimdir:

Kendini bir varlık önyargısından kurtar! Belli bir soyut sözcüğün (romantizm) tek bir töze uyması gerektiğine inanma! Her şeyi kapsayıcı biçimde görebileceğin bir iç görü (vizyonsenschau) yoktur. Ama bu seni karşıt bir noktaya sürükleyip bu hataya da düşürmesin: Çok derinlerde önceden kurulmuş bir oyun olduğu ve bu oyunun bilinen yanlarının bize çift anlamlılık ve alacakaranlık içinde açık olduğunu unut! Önceden konulmuş böyle bir oyun yoktur.

Yalıtım (Isolation) önyargısından sakın! Ne Platon'dan beri rasyonalistlerin kabul ettiği gibi özel bir var oluşa sahip geneller (Universeller) vardır; ne de nominalist ve empiristlerin inandığı gibi sadece tek tek şeylerin varlığı söz konusudur. Genel ve tekil, sadece çok yönlü bağımlılıklar içinde ortaya çıkan anlam ve varlıklara sahiptir “her” ler.

Yalınlık önyargısından sakın! Bizlere basit görünen şeyler, çoğu kez, oldukça karmaşıktır. Bu nedenle, bizler karmaşık şeyleri basite parçalayabiliriz; ama buradan en basit öğeye kadar gidebileceğimiz sanılmamalıdır. Fiziğin atomları da, Locke ve izleyicilerinin insan düşüncesinin kendilerinden oluştuğuna inandıkları "basit idealar" da, aslında son derece karmaşıktırlar.

Sözde-özdeşleştirme önyargısından sakın! Olgularda değişik olan şeyi özdeş görme! Benzerlik ya da analojiyi özdeşlikle karıştırma! Madde=yer kaplama, felsefe=tarih (Croce), mantık=matematik (Russell), düşünce=dil (dil çözümlemecileri) gibi eşitliklerin verimli ve öğretici oldukları doğru olsa da, bu gibi eşitliklerin yanılgı içerdiklerini unutma!

Kesinlik ve geçicilik savlarını bir yana at! Evrenin yapısı üzerine a priori zorunluluk taşıyan önermeler konumlayabileceğine inanma! Böyle bir şey olsa olsa, tanrısal sezgiye sahip bir kavrayışa sahiptir, sonlu insan kavrayışına değil! Söyleyeceğin her şey geçicidir ve gelecekteki deneylerce düzeltilir ve bilginin ilerlemesiyle değişir. İlerle, yanılmak uğruna bile olsa, ilerle.

Her defasında şunu göz önünde tut ki, sen sadece tek bir açıdan hareket edebilirsin, oysa mutlaka başka seçenekler de vardır!

Her şeyden önce de, bilmediğin şeyi bildiğini savunma ve fantastik, romantik ya da tümüyle anlamsız düşlere kapılma!

Kendi metafıziğinin ilk felsefe ya da temel bilim olduğunu sanma; tersine, aynı savı güden öteki üç disiplini, yani; mantığı, bilgi kuramını ve felsefı antropolojiyi düşün! Metafizikle birlikte bu dört disiplin göreli bir bağımsızlık içinde olmalıdırlar ve buna karşılık aralarında çok yönlü bir ilişki bulunmalıdır. Bugün düşünürün görevini her zamankinden daha güç kılan nokta da budur.

Benliğin bu mudur?

Artık yazılarında Heidegger, dilin insana ait bir şey olmadığını, tersine insanın dile ait bir şey olduğunu öne sürer; bu anlamda insan dili değil dil insanı konuşuyordur. Yani, Heidegger’e göre geleneksel olarak savunulanın tam tersine düşüncenin dili belirlemesinden çok dilin düşünceyi belirlemesi söz konusudur. Belirle. Konuştuğun kadar mısın, yoksa konuşacak mısın?

Artık değil… Yarısı ki yarın, dünya senin sessizliğindir, yarın.
Um ki; sözlerini sen değil de dostlarına göndersin dostlar "bir dost" olarak. İsimsiz bir dost olarak. Evlat gibi koksun buran buram. Evet koksun evlat.

Evrende tekrar etme ve yenilik vardır. Tekrar dene…

Masum ve asi cümlelerle, ne yaptığını bilmeden neden yaptığını sormamalısın artık!

yorgunluğumu bağışla
yağmur kara dönmüş
soğuk ezelden gelip
ebedine giden olmuş hep
sözde savaşçı bunlar

ve hepsinden habersiz kışların
eskiden kıyısında martılar uçmazdı diye
deneyimini çok görme
körlük iyidir el yordamı
gözlerinde bileklerinin mil çekmişliği var
acı
sözle savaş

göz kapaklarında din
dinlen artık
imansız dünya
şiirde her zaman beşinci tekil şahıs var
ama şiirse gerçekten
gerçekten şiir
dua et ki
geçti hep

Bu Sefer

2006-02-03T01:05:00.000+02:00

"Gönül verdin derlerdi o delikanlıya
En sonunda varmışsın bir Erzincanlıya
Bilmem şimdi hala bu ilk kocanda mısın
Hala dağları karlı Erzincan'da mısın
Bırak geçmiş günleri gönlüm hatırlasın
Hatırada kalan şeyler değişmez zamanda
Ne vefalı komşumuzdun sen Fahriye Abla"

Ahmet Muhip Dıranas

O yazsın... tüm tarihler adına!

Sadece Zaman

2006-01-17T02:12:00.000+02:00

haydi bekle
sen beni bir kümeste
yılgın atların nal darbelerinde
yitirmiştin

grip sorun değildi ama
sahteliğini sunduğun virüs de hani
konuşmuştu yeterince
kuşunu yitirmiştin öncelikle

tek toynaklı bir risk taşıyorduk
çok oynak tek yüzlülük bir de çoğulca

sadece zaman
onları kendine vurduğunda
ben yelkovan olacaktım
kimseden bahsetmeyecektim
hâla da öyle

bekle haydi
zaman böyle geçer

sabahı sabah ettiğimiz içimizdi
içinde kıvılcım tutunan kayalarda
yılgın bir sabahçı kahvesine rastladı
içinden çağdaş çırpınmalar ile geçen içimize

geçiyorduk
uğradık
sadece zaman ebe
sadece

seni balık sanmışlardı
gavsomanda kırmızı varmış
teleklerinde ateş yakmışsın hani
ateş seni savunmamış
yanmışsın
kimin umrunda ya

uçup gittiğinde
kalan
sadece zaman
bir uçucu yanmış
kimin umrunda kavrulmuşluğun halveti

Yaz

2006-01-15T00:38:00.000+02:00

Kimi yazıların parçası bile bulunmaz nitelikte. Çok yüksekten savrulmadan önce dağılmaya başlamış bir kar tanesi düşü, belki de düşüşü. Ağırlığınca salınacak, eridikçe genleşecek bir damla su nihayeti. Bir öncelik hakkı. Bir sıradanlık hikâyesi.

Sanatını dudaklarına oyan dülgerin öznesi nerede? Birinci tekil şahıs mı, ikincisi mi yoksa? Bana göre hiç biri değil...çünkü. Bütün işaretler olumsuz. Küçük bir yarış yapsın bizimkisi, hemen sırnaşma katipliğinin odağı oluverir. İşte o zaman özne belirginleşir. Herkese bir "selam" herkese bir "klarnet". Ben önceden bilirim. İkinci çoğul hali. Ne çok bilirim. Ne cahilce şu benimkisi...

Varoluş yeterince var olabildiğinde sana seni getiriyor. Yokoluş yeterince yok olabildiğinde bana beni... vicdanı azabından kurtarabiliyor. Bu gece rahat hiç değlse. Artık suç çoğul ünvanını kazanıyor. Oysa beraatimi hep bildim. Aslında suç falan da değil, çocuk çocuk oyunculuk hepsi.

Yırtılan sokaklardan geçerken filozofu anmıştım geçenlerde.

"görkemin iziyle şaklat kırbacını
ve konuş
kurbanın hırıldayışıyla nefesinde
kıvran ve sus" (Meraklısına ben.)

"Bir koru rüzgârlandı göğüs boşlugumuzda sanki
Uzaklaştı ağaçlar birbirlerinden
Yakınlaştı ağaçlar birbirlerine
Yani her soluk alıp verişimizde bizim
Bir mekik gibi kalbin
Bir mekiki gibi kalbim
Işleyip durdu bu yitikliği yeniden. " (Edip Cansever/Bitti O Sevda)

Garip bir karışımın içine atılır sonra karman çorman olursunuz. Herkesin çorbası kendinedir ama kahredici olan, kaşığı kırandır. Dibi tutmuş tencerenin içine hepsi yaraşır. Bu hazin ve leziz bir öyküyle kendini ihbar eder. Ederi de işte böyle anlarda mozayik pastanın kremasından arta kalanlarda gizlidir. Yani parmakta.

Yala dilim... bir kurbanın gırtlağından uzarsın.

İstersen yaz...kimi yazıların parçası bile bulunmaz.

O

2006-01-06T01:45:00.000+02:00

hepimizin içinde
ama
görünmez
âmâ

sıradanlığı kabul ettiğimizde işkence
kör olacak gibi
çözülmemekle yetinelim
ruh mu ateş
yoksa o gözler mi yıldırımın ruhu?

ne der eskiler
"ruh gözlerde ikâmet eder"

Bir Konu Üzerine Düş(ün)düm

2006-01-02T00:48:00.000+02:00

kurşun kaleme benzemiyor
denedim
ve zafer
hayat kalınca seslenebiliyor
ne savaşarak yazılıyor
ne yazılarak savaşılıyor
ölüm

belki bilirsiniz
bu bir dahası kadar her
o her dahası kadar geç çatışmalardan

denedim
tüm acemiliğimle şöyle demiştim:

"yabana sevdaladım hasretimi"
ama savaştan sonraydı
önce tetiğin bilgeliğine danışmıştım

insan tek başına bu kadar
hayat kalabiliyor
ta ta ta taaaaa...

Ve

2005-12-30T01:22:00.000+02:00

Her hayat kendi çiçeğini açar.
Mutlu yıllar çiçek.

Bitmemek Daha Çok

2005-12-30T00:20:00.000+02:00

Yorucu bir yolu var. Ama değer. Sonunda ısınıyorsunuz, kendi kemiklerinizi yakarak. Daha ne olsun? Dahası delice bir yargı. Aynştayn' ın dediği gibi delilik: Her defasında aynısını yapıp, bu defa başka bir sonuç beklemek.

Bitmemesi çok daha doğru çook. Ağır hayat, hafif gerçeklik. Harika...

Ki bitmesi;

olguyu öznelleyenler olduğu için
özneyi tüzelleyenler de
biçim biçim
her seferinde ki
seferindeki gibi
denizci
aynı sonuç aynı keder
gerekecek
bitmesi

Bana devrik bir cümlenin iktidarından bahsetmeyin. Küçük dilinize mil çekmem gerekebilir. Bana varlık için düştüğünüz iktidardan bahsetmeyin, inançsız girdabınıza düşmem gerekebilir.

Bitmemek daha çok, söylenecek çok sözden vazgeçmek demektir.

Kişi değil, kimlik değil, kimselik değil.

İyi yıllarınız olmasını dilerim. Başlamasını değil, bitmemesini kutlayacağınız yıllarınız olmasını dilerim.

Eminim çoğu zaman yalnız hissediyorsunuz. Ama yalnızlık bu değil.

Mutlu yıllar insan.

Başlamamak ile ilgili

2005-12-26T01:20:00.000+02:00

başladığımız yerde bittik
aynı zaman aynı hikaye
insanın bıraktığı yerden başlaması
başladığı yerden bırakması
bu mu acaba?

Hastalık Kapma Sanatı

2005-12-13T23:11:00.000+02:00

Ben de yolcuyum biliyorum.

Hangi kalbin esrarına saplanıp kalmış ki yılışık arayış? Bu gün bir meze rakılık, yarın bir kızıl başlı ejder mağarası. Kaçamakların hainliği, pusuların zevzek mermileri ile eğlenen gösteri merkezleri. İklimlerin değiştiği kırlık zamanların içinden geçip, yaramaz çocukların arsalarına doğru; yolcuyum ben de, biliyorum.

Tutunun ama öylece bırakın: Şartım bu!

Kendine yalancı insanlığın gözlerine bakmıyorum artık. Onlar “hah hay, lay lay” bu bahar kırmızı o bahar semiz lüfer oltalarına asılacaklar. Evet, tutunun ama öylece bırakın:

Şartım bu!

Bir satıra elimi dokunsam da beste olsa demiştim. Şarkıların böyle satırlardan ezgilenmediğini bilmiyordum oysaki.

Şimdi biliyorum.

Artık ince bir sicim bulabiliriz. İki ucu iki ayrı tepeye gerilecek. Ve yürünecek, yürünecek, yürünecek…

yolculuğumun farkındayım
ne “bir ceviz ağacı gibi”
“Gülhane Park’ında”
ne de masalarda yalanlanan
geçitlerin çarkında
küçücük bir im benimkisi

Özgürlüğünü bilenlerin yoluna kafes konmaz. Ama ne yazık ki kafesteki hayvanlar da mutsuz insanlar da.

dileniyorlar kendi tutukluluklarına
yemlikler ah yemlikler
yetmiyor kimseye sulanan otlar

“Bütün sadakalar merhamet yüzünden verilseydi, dilenciler açlıktan ölürdü” diyor ama Nietzsche.

Bir şiir yeter pencereme. Cama dökülen harflerden geçen bakışlarım tüm denizlere yeter.

CAM SALTANATI

/ Ilgın ağaçları masal anlatmaz
Deden sana yalan söylemiş /

Bilen beri gelsin
Irmakların ne’ye yandığını
Ve kocaman adamları korken bağrına
Toprağın neden ağladığını

- Destanlar doğru mu söyler?

Bitti sevda kuşatması
Annesizdir kristal kalbim
Bir kez solumda atar
Bin kez yolunda…

-Ahh şarap olmaz, ezilmeyince üzümler…

Yolum da yol değildi hani
Sızımda aklandı aşk, eflâtun yitti
Papatya ağaçlarım olsun isterdim
Bir bardak okyanus içmek ellerinden

-Gerçeğin elbisesini, hangi akıllı diker?

Geldiğim ve gideceğim gibi
Çıplaksa yalanı bile sevdim
Kırılmaktan geçtim nihayet
Hiçlik kapısında sıramı bekledim

-Beni uğurla…

Esra Güzelipek

Bu şairlik denen şey, sanırım hastalık kapma sanatı. Veya hastalıklı derecede bir başkası olabilmek.

Anlam Hasatları

2005-12-08T01:33:00.000+02:00

Irmak orada. Ağırdır bu yollar. Ama unutmadan önce unutulmaya razı biri daha var. Ziya kendini haklı çıkar. Işığında kendine kavuş artık.

Telaşlı kalabalıkların iç duvarlarına tutunuşuna aldırmadan ilerle, dehlizlerin içinde sıkıca tuttuğun eller, sıkıca kavradığın o eller, evet onlar, hafiflikle yön verir ruhunun girdabına.

Diğerleri kendi dışındaki sen, sense içindeki diğerisin.

Kurtulmak istediğinde dışına çık, orada bir sen bul ve elini tut.

Seçim sensin.

Diğerleri seni kendileriyle kutsadıklarında sen de kutsayacaksın kendini.

Düşler gerçeklerin eskizleridir. Herkesin tutabileceği kalemlerle, herkesin yapabileceği resimlerdir. Yaşamın istinası yoktur. Silgi de kullanılmaz, olağanüstü kusursuz resimler yapabilirsin.

Yalnız sen, ne denli istesen de kâbusta kalamazsın, tefekkür evinin taş duvarları eridi artık. Sonunda açıktasın. Eylemine devinim ver. Evrenine yuvarlan. Kuyrukluyıldız yörüngelerinden çıktın. Artık tarlalarda hasadına yönelmiş bir buğday sapısın. Ekmeğini bulacağın kapılarda harmanlansın tozların.

O uzaktaki güçlü sesin haykırdığı cesarete yakınlaş ve güven; açıkça görmekten ve görülmekten korkma.

O Orada

2005-12-03T01:29:00.000+02:00

Uykusuzlukla boğuşan
O orada bütün uykuları satan...

Uzunca bir zamandır insanı anlatan.

İşte Bu Mavi Su

2005-11-23T22:22:00.000+02:00

Uzunca bir zaman geçtiği söylenir.

Hâtıranın ardında kalan bir fona salınır us. Bize sunulan hangi zamanı silebilir uyuşuk girdaplar? Hiçbir şey yok ki, yanıtsız kalsın oysa, her şey yanıtsız bir anlamda. Ağır ağır dönerek çekildiğimizde aynı fona salınır döner iç içe ya, mavi su.

Uzunca bir zaman geçmiştir.

Hatırlanası öyle çok an birikmiştir ki, kısaca unutmaya kaçar yüz. Diğer yanında perdenin, farkındalık adına işlenmekte olan bir suçun mahcubiyeti. Bir diğer yanda aynı konu aynı mesele, yazıtların dizildiği Atlantik kıyıları, Santa Clara’nın memeleri.

Uzunca bir zaman…

Erdemleri üzerine serildiği topraktan alan yaprak; evet uzunca bir zaman, evet yıkıntı bir orman gibi, evet son güz, son yüz, son ağıt.

Uzunca;

Bir birikimi olduğundan değil, kısaca bulanık bir suya dokunan şamanın bildiği o dönüşümden.

sadece içimizdeki denizdir yüzdüğümüz
içindeki bizliğimizin kaldırma gücü
ağır ağır dönerek çekildiğimizde aynı fona
üç beş dize sığar
salınır döner iç içe ya
mavi su
işte bu

Boyut

2005-11-21T00:09:00.000+02:00

Ayrılık sonrası yeni birliğe doğru kısalırken zaman;

İç yüzümü sana döndüğüm anlarım var. Kısa hüzün nöbetlerine izin veriyorum içimde. Geçecek biliyorum. Geçecek ayrı kaldığımız bu zaman. İşte bak incelmeye başladı bile vakit. Sana özel o bakış, o tılsımlı urağan.

Ayrılık sonrası yeni birliğe doğru kısalırken zaman;

Tenin, gözlerin ve yüzündeki melekler var. Küçük endişe titreyişleri yüklenmeme izin veriyorum. Geçecek biliyorum. Geçecek ıssız yaban gecelerinde biriktirdiğim o anlar. İşte bak kırılmaya başladı bile gece. Sökülüyor bağrım gibi tan, göklerin nefesinde durağan.

Ayrılık sonrası yeni birliğe doğru kısalırken zaman;

Hâlâ o yabancı kenttesin.

Türlü uğraşların olacak, belki bir bildik yara daha. Sonra yemek bitecek, şöyle keyifle tüterken kahven, iç yüzüne dokunacağım. İşte o an duman kokacak.

Bil ki:

Ben, O, tanıdık; çocuk sevinçlerine neşe ateşlerinde yanan…

Yol Yorgunu

2005-11-19T00:23:00.000+02:00

nefes nefese
vadilerin dumanlı kıyılarından
geçtik
saçılmış
adressiz koyaklara

yol yorgunu yüzleşmelere
sarıldı sisler
dertop edilmiş yeşilinde mevsimin

vadilerin dumanlı kıyılarından
adressiz koyaklara
zaman gibi
başka bir dilde
başka bir sezgide
direndik

Sıradaki

2005-11-15T00:30:00.000+02:00

benim bir sevincim var yüzün artık akşam
bir çocuğun gülüşünü görüyorsun nereye baksam

Turgut Uyar

yine de öncesi var
bulutlar, mavi ve kuşlar

yine de gece geçer
yorgunluk, karanlık ve aylar

yine de yaşamak direnir
sancı, an ve zamanlar

benim de bir sevincim var sakınılacak sabah
kuşların göçe toplanışı ne zaman göğe baksam

kısa süren gürültüler
rayların üzerinde kaybolan vagon

incecik bir akşam
incecik an
sırası geldikçe sonsuz
bezirgân bülbül yamaca doğru
bir

sıradaki ile
sıradan

Ağaç Perdeler

2005-11-09T23:19:00.000+02:00

sesinden bir şiirim oldu
hiç tanımıyorlardı seni
ezgini bir lir eşiğine koymuştun
kundağını aralayıp baktılar

kendini duyurdukların hep aynı şeyi söyledi
çok derindeydi sesin
uzun yollar kendini gecelere bırakır ya
işte öyle ağladı günlerin

artık büyüdün
gölgesinde görkemli ağaçların yetiştiği
bulutların ışığısın
sıkça karanlıkları aralayıp
fenerlerle bakıyorsun bana
agaç perdelerde

Düşünce Mevsimleri

2005-11-01T17:38:00.000+02:00

Saçak döven yağmurlara.

Sizi hangi kıyıya savurdu ganimet, böyle akşam akşamsınız? Ağırlaşmış omuzlara yüklenen yağmurdan ibaret düşüncelerin sakıncası yok, siz sayılabilirsiniz.

Sizi hangi fener aradı derininde, böyle upuzun sahiliniz. O kargaşa ki, kimi zaman sütliman görünen bir deniz. Böyle birsiz. Başımızdan geçip giden kuyruklu yıldızlar…

Huylu huyundan vazgeçer mi? Yağmur yağmaktan, sis sarmaktan, azot ağlatmaktan, vazgeçer mi? Kalemin de görevi bu.

Yağmayı, kandil seyrinden ayırıp, acı adına toplayıcılığa kalkışmak normalse de, korsan işidir ve böyle bir hakkın platin yüzeyine ıslak resimlerle yapılmak değildir. Örneğin Irak, hani barış George?

Ezerse tank, ezer bedeni; hangi yasa bu kibar kalıbın ünleyeni olacak? Bulanık bir usun yorgun kalplere bakıp bakıp gülümsemesi gibi dönüşür protez, işte ilk kurbanlar. Ve o an ezemez tank, ezemez bedeni; yasa, kibar kalıbın ünleyeni olur. Örneğin o “yasa dışı” direniş.

Yağma, seferden ayrı görülmemeli. Beklemek için eskimeyi göze almak; şu dünyanın yaşamak uğraşından başka ne ki? Gözler illa yolda ama, yol sanılan gözlere sürme yerine “hiç” çekmek de mümkün. Örneğin, 1992 de bu gün Vatikan, dünyanın güneş etrafında döndüğünü söyleyen Galileo'nun haklılığını ancak teslim etmiştir. Batılılaşmak için sabırlı olmak gerekir. Sabırla itinayla beklenir, Lozan’ da olmamıştır ama şimdi bir daha denenebilir. Böl parçala sat, yap işlet devlet. Biz yemeyiz George ve emperyalist sülalesi !

Ah! hangi kıyı kim bilir?! Ki bunca bakış adına bu ganimet ve dansöz denizler. Çağdaş cesaretlere alıştırılmış esaretler, yeminler, sürüngenlikler.

Saçak döven yağmurlara.

Bir daha.

Bir gün dalgalara kıran çekerse erdem, denizi küçültür bizliğimiz. Boğulmak eğer böyle bir karanlığın çamuruysa, güneş bütün denizlerde maviye soyunmuş simlerden ibarettir.

Keşke; ganimet sadece korsanın olsa, ama artık bütün kıyılar korsana vurur olmuş. Korsan kıyılara güneşlikler konmuş. Turizm patlamaları havai fişekleri ateşliyor. Bulaşıkçı yevmiyesine “bir hafta her şey dahil” tatiller, gel gör ki sahil şeridine girmek için Şengen Vizesi gerekiyor.

Bu bitmemiş bir savaş. Direnişi, eylem yakmaktan ibaret, orada ne aşk var; ne kin… Sadece yaşamak zafer. Yaşamak, yaşatmak.

İşte hain kodlarla ölümsüz duygulardan bir sunak: Hergele biraz.

Her gelene biraz.

Kurban, düşünce mevsimleri.

Sürüyor Sıradan

2005-10-22T23:44:00.000+03:00

1945 senesinde bu gün Fransa'da kadınlar, ilk kez oy kullanma hakkı elde ettiler. Bizde ise bu hakkı kadınlar 5 Aralık 1934 günü kazanmışlardı.

Kadınlarımıza bu hakkı veren zihniyeti aynı kadınlarımızın çocukları dışarıdan gelen eller ile 1999 senesinde yine bu günde infaz ettiler. İnfaz edilen ise öğretim üyesi ve gazeteci yazar Prof. Dr. Ahmet Taner Kışlalı idi.

Aynı günler ve aynı günlerin düşündürdüklerinin ardından;

hepimiz alaşmıştık o merdivenlerde
hepimiz uçurumları tanımıştık
bu birimizin eylemi değildi
söylemi de

soğuğun katıldığı an değildi bu
ateşin kavurduğu o vadi de
siz isleniyordunuz kendinize
yanılgı bizim suçumuzdu belki
yanıldığında dumanlar
sınadı bizi sizliğinizde
vurdunuz

bırakmak gerek
bu ocak düşkünlüğünü
bu dağ kaçkını karanlığı baykuş seslerine
yaktınız siz

sizi bizden ayrı tutan bir su vardı
bizi sizinle sürükleyen bir de nehir
ama şimdilik
boğulmak diyordunuz buna ya
ya siz
iflah olmazlığınız
biz buna dağ dedik
ne bileceksiniz
ya

nefesimizi avuçlarımızdan koklarız
biz buharlarız satırlara
onları koklamak için dizelerin içine
sizinle
gömülür ve yarın diğerlerinden olan başka bir günle hep
unutululan bu benzer zamanların taçlarında
baharları anımsarız
çiçeklere bezer gibi hepiniz
diyen bir umutsuz ses duyulursa
sizin sanmayınız

ama şimdilik
hepimiz alaşmıştık o merdivenlerde
ya
hepimiz uçurumları tanımıştık
bu bizim eylemimize düşmüşlük değildi
ya
söylemi şiir karşılamaz
dağlarda buzul eksik
mi
lavlarda ateş de öyle
mi

gelenekçi şairlere soralım
dergi, kitap, fuar falan derken
en iyisi iki kadeh atıp unutsunlar
varlığa adam olsunlar söz ile
en verici olsunlar
en “ver” olsunlar mesela
o da gelenek olsun
yani geçmiş yani bayat
gelenekçi
boş verin cami duvarı diyelim
eceli gelene

bulutlar yalan söylüyor
açık bir dünya için dönüyor eksen
görmek için bakmayı silmek gerek
sundu sunak serseri dönmeyi
bilmek gerek

kan yetti can çekti
sundu sunaklar bitmedi
iching yasası
metin olmalıyız
celallenmemeliyiz

ateşi rüzgar
mevsimi küçük bir köy sildi
şehirleri başlattı böylece anakentler
umdu
karabasan korkulardan savrulan fırtınaları
siyaseten

Ne işiniz var sizin böylesiyle, zalim, katı, acımasız, gecelerin pencerelerinde. Önemli bir suç gözlemciliği. O görür ve gördüğünü de söyler. Ama yakalanan bazıları bundan hiç hoşlanmaz zeytinyağı olmak ister. Sonra sözde nutuklar, nutuklar tutuklanır.

Ne işiniz var sizin böylesiyle.

Gidin…

O der ki:

hepimiz alaşmıştık (-0) merdivenlerde
hepimiz uçurumları tanımıştık
bu birimizin eylemi değildi
söylemi de

El belli eli işletense, işte söze oraların kadınlarıyla başlamıştık.

Yazdım

2005-10-18T20:29:00.000+03:00

bir kırlangıcın peşinden
yürüdü
adımlarına kanatlar düştü
düştün
o yürüdü

eski bir berber dükkanı
üç dilenci çocuk
yerde birkaç damla kan izi
geçti
düştün
bir çocuğun kalbi kırıldı
o yürüdü

bilemedi
başına yağan yağmur muydu
kuşların çırpınan gölgeleri mi
bir telefon çaldı
dağıldı
düştü
o

kumlara bir dal ile yazıldığı belliydi
sahte bir kalem gibi tükenmiş izleri
toplayıp hokkama doldurdum ben
yazdım
bir mecburiyet hissi
bütün bir mevsimin neyi varsa
biliyordum
sakladığı içinde neyi
varsa yazdım ben

güneşle günler yazdım
yıldızlarla geceler
sevdalı ayak izleriyle ıssız yollar
yeni başlayan aşklarla umutlar
maceracı kıyıları öpen yakamozlarla düşler
yazdım

kırlangıçlar göçlerini erteledi
kanatlar bütün bütün toplanıp açıldılar
acemi bir şiir gibi bölük pörçük
detone seslerin bitiremediği
bir vadiyi seçip koca kentler kurdular

her şey sahile varan bir bulvarın bittiği yerde
kumlarda başlamıştı
bir kırlangıcın peşinden
mevsimler geçti
yazdım ben
şimdi kış geldi
ama yine geleceğim
yazdım ben
yazdım çünkü

Bitmedi

2005-10-15T01:00:00.000+03:00

Bu deniz
Gaçaaar...

Gel ey seher!

Kalmalı

2005-10-12T00:49:00.000+03:00

burada kalmalı
sıradan mahcup sade
burada çevrilip kızıllığına yaz çiçeğinin
geniş zamanlı ufkunda
kalmalı kimselere görünmeyip

altından zaman çekilmeli
gerekirse dişleriyle çimenin
gerekirse buradan sade
sıradan mahcup bir depremin
kalmalı harabe

er zaman der zaman
lâf-ı güzel
kal harab
ama olmalı böyle

Dilenilmeler

2005-10-07T11:06:00.000+03:00

Aslında sen de haklısın.

Kendinden başkayı ne görecek halin var ne bilmek derdin. İçindeki lavı boşaltmalısın aslında.

Sen de haklısın.

Bu gün bir çocuk stratejik dilencilik oyunundaydı örneğin. Bilir misin nedir? İstiklal’ e (bu İstanbul’ da bir caddedir) çıktığında duvar diplerinde, yere uzanmış (sözde) ders yapan çocuklar görürsün. Onlar, varsa yüreğine iki salto çekip cebindeki paranın derdindedirler. Ne ders yaparlar ne de dilenirler gerçekte. Sen vermeden geçersin. Elbet vermeyeceksin. Sakın yeme bu duygu sömürülerini. Her şeyden önce hiç düşünme bu durumları. Kafan karışır kendini kaybedersin. Sıkı tutun kendine. Dilenilmeler ağırdır.

Ama bir şair iki satır yazsa yalnızlığını…dikelirsin ya. Hani var mı sana da bir mektup? İstesem de bilemem, dilenilmeler ağırdır ya.

Aslında sende hak.

Bireysel mızmızlıklar ne hüzünlüdür. Kendine ağlayan şairler de. Nasıl da katılırsın koroya, nasıl da ararsın onu. O bildiğin de belki bir zamanlar dilenmişti. Dilenmek para istemekten ibaret değildir. İnsan kendi köhneliğine de el açabilir. Ama ne önemi var. Şimdi büyüdü serpildi “o” oldu. Hele sendeki “o” hali yazdıysa tamam. Sana yazmış kadar sevindin. Ulaşırsan bir şekilde tüm boyalarını çıkar ve onu yaldızla. Kolların yıldızlara bile yeter. Belki sana döner duygusal yüzünü ve o süngersi mırıltısına devam eder. Ama sen “sen” olursun böylece, ne ala.

Kendinden başkayı görecek halin yok. Başkasını değil “kendinden başka” yı dedim. Çünkü sen daha bir nesnesin.

Başkası olduğunda görüşmek dileğiyle… yani birey. Yani bir, ey insan!

Saftanem

2005-10-05T19:41:00.000+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
.

sorsam ah sana
ağırsa, bulanıksa suyum neden
fikrini sorsam söyler misin
tüm simli adlarını değil onları biliyorum
adlarınla biliyorum ki kokun sinmiş yaseminlere
nişlere kondurulmuş bütün kuşların tutunduğu
esrik kışların içine işlemiş zemheri
menzilinin sıcağında mı yanıyorum söyle

ah yine sorsam
şiirini değil onu biliyorum
kalplerin bedenine sıvanmış aklını, güzelliğini
ısıtıyorsun biliyorum her sabah yeniden
nasıl da içilecek bir hayatın bütünüsün
ılgın ötüşlü martı ordularının çığlığısın nasıl da

özlemim misin söyle
rahvan adımlarımı coşturan kanım mısın

bütününü ev umutlarının sorsam sana
akarsız köprülerin altından çıkmış, yıpranmış
natamam giysileriyle sıcağa koşanlardan
anlat bana öğrenmeliyim, şefkatini esirgeme

sızım oluyor kimi zaman kar
ardında bırakıp çekildiğinde kışımı
ritmini kim bozuyor mevsimlerin söyle
ılığıma kin mi bağlıyor yılların
lirik sesimi yanıtla
ağlamadan duy nefesimi
yaban bir kara parçasından
ırmak olup ör vadilerimin yeşilini
mabedimi ör öncesizliğinle sonrasızlığınla

seni giyinip uzansam sonsuza
ayrık güz düşlerini gördüğüm gecelerden
neden ama neden bu döngü
ah seni giyinip uzansam

örülüp
rüzgârlara
üşütmeden
lezzetinle
üfürüp
parlasam

uzansam
zamanın koyulttuğu o mevsimle
ahlat kökünden uzayan meyveler
nisan sürgünleri bir de
an’a seni giyinip yağmur inceliğinde
yalın ama ağır ağır
ıtır sargını buram buram
mağrur düşlerimle

sana
an’ a
nazlanmadan
ağlamadan

Not: Şiiri çözen ruhu bağlar ve o bağlar artık onun bileklerine kenetlidir.

Kuruyamazdın

2005-09-25T23:14:00.000+03:00

bir ormanın yabandan kollarını
geceye dikilmiş zavallı ayakçılığını
tutunup kesen bir el varsa
her budağın yüzüne diyelim
zifiri bir asfalt dökülürse de
gör betonsudur yollar
serttir tutunulup

şimdi hepsi yosun,yeşili
ne külden ne nehirden
ve hatta anlayışsızlıktan olsun kendini bile
ötesi zifiri
berisi aydınlık olsun

ilk kopya olması adınadır aşk
ah o ilk kopya olmasa
kuruyamazdın bile

koruyamazdın bil

Zorumuz Gücümüz

2005-09-23T11:47:00.000+03:00

Gün çıkar ininden. Gün çıkar çelimsiz yağışların ardından kükreme ihtimali olmayan sellerin apansızlığıyla. Kolayından başlayabiliriz biz de. Dolmuş, servis, otobüs, trafik…

İçimizde tuttuğumuz dilekler, burulur. Gün düşleri henüz öldürmüştür. Döngü sıradanlığın sesindedir oysa, ufukta yeryüzü şekilleri ve kimileri gibi şarkılara tutunmuşluğumuz. Gözlerimizin önünde bağıran bir dünya, bulanık havalardan kopmayı başarmış bir yel, sorgusunun son sözcüğünde, son şamarında: en kestirme şekilde yanıtla onu der. İşte o yanıt:

şiirdir

hani sözleriniz

hani gözlerinizin önündeki tüm nehirler
görecektiniz
ya bu kör boğuluş ne?

bir kurtuluş mücadelesinde
bozguna iki yönden "dur" denilir
ya ileri ki ölümdür
ya firar ki lanet

üzülmeyiniz
vedaları ceplerine doldurmuş çocuklar
oyun bahçelerine varana kadar çıkarıp
çıtlama çekirdeklerini yiyeceklerdir
o bahçelerde
ararsanız kendinizi
bulabilirsiniz siz de

hani bizliğimiz?

Ancak böyledir. Kalemi tutulmadan yazılmaz hayatın. Karalayalım sözün başını, sonunda unutmak pahasına da olsa. Yaz, alımlı bir kıştan geliyorsa tadını onurla taşır başındaki baharının.

Doya doya içtiğiniz suların tersini bir çocuğun kırık kalbinden bilirseniz boğulma ihtimalinizi susabilirsiniz. Bundan sonra bilmelisiniz ki, ilk sözünüzde kör ses riski yüklendiniz.

Evet böyledir, kalemini tutmalısınız hayatın. İçimizdir o, eğer yazabildiyseniz. İçimiz, ne bir iltifat bekler ne de ileniş.

O biz ki;

Gücümüzü zorumuzdan alan biz.

Ejder

2005-09-18T02:52:00.000+03:00

Kalabilir böyle, tüm yanıklarıyla ejder. Dağın ardına kadar inen bir bozmavi ve perdeye dönüşen o dolunay. Issız patikalarda dumanı tüten taze toprak ve onu kapıp götüren rüzgâr, kalabilir böyle.

Ağır aksak yollara sapan ecinni… pencereleri yıpratan kendine batmışlık. Gözleri bile camlara sürünerek neredeyse kör olan şimşek. Ve buğu buzmavi ile ay ışığı olan ejder. Küçük bir damla, yere doğru kendini boşluğa bırakan durağanlık. Ve bu böyle devam eden sıradanlıktan ibarettir.

Bedeli yoktur. O ise çoktan bedelden ibadeti seçmiştir. İki ay kısa bir süreçtir. Üç ay uzun olmaktan daha ileri gidecektir.

Ama bir şeyleri düşünecektir.

Hiç değilse bir şeyleri düşünecektir o dolunay ejderi.

Benim hatam olarak bile olsa düşünecektir. İnsan kendini kendi kadar düşünene dek, düşünecektir.

Ejder onu yemeye devam edecektir, düşerek.

Sürmeli ki Zaman

2005-09-16T00:25:00.000+03:00

zaman dar ama her an dar olmuyor zaman

sessiz kalma
anlatmalısın
anlamalısın
ki zaman

aktığında suyun yürüdüğü kadar
duman mavisine uçtuğunda kül
harın kara döndüğü zaman dar

ama her an
geceye doğru kesilen rüzgâr
gündüze yürüyen ay
bağıran çayır “ağustos” diye
dağları yağmurlar aldığından beri
aldığından beri geri
her an

evet kıyıya
kıyıya vurdum pahalı balıklar gibi
çocuklarca toplanıp mutfaklara
getirilmiş katma değer harçlıklar kadar
vurdum ama affedilmemeliyim
elleriyle yenilmeliyim

evet dayanmak
tencereyi sudan önce kavramak
tam kaynama noktasında
nar közü mutlu etmeli
meşe ateşi kavramalı
ellerinden yenilmeliyim

tam o sıra
bir yıldız da
kaymalı çırılçıplak bakışlarından
tam o sırada
akarken su
adımları tanımlamalı yüzün
“biz yandık” diye
bağırmaya teğet geçen
aç bir çakalın kokladığı
kemikler de yanmalı

sonra yol sürmeli
geyiklerin adımları için
çünkü
zaman dar ama her an dar olmuyor zaman
sonra ayrılıp
gidilmemeli öyle
sürmeli yani

sessiz kalma
olmasam da
anlatmalısın
anlamalısın
ki zaman

Düşünce

2005-09-12T01:03:00.000+03:00

Düşüncedir gerçek. Düşünce gerçek, düş ince gerçek. Satırların sürüklendiği girdap gerçek. Neler gerçek değil ki? Bir Süpermen gibi uçan güç mesela. Uzak maviye ses hızında mafya sevdalı bir hengâme. Dizinde kendini koyduğun şarjör patlayacak korkarım. Kurşunun izinde yürüyen insanlık bununla da vurulacak alnından bir gün. Kime ne? Kim? Eee, ne yani?

Ey küheylan sarnıcından su içememiş ceylan! Aslında hiçbir anlamın yok senin. Bunu ben bilirim ama sen bilemezsin. Ben senden çok bilirim. Benim babam senin babanı döver bir kere… (alt not açıklayacak)

Her şey bir yana… eylemek, sözü geçen sarnıçlarda kaç çapariye verdi kendini tanrı bilir. Kaç parakete dip sularının bulanıklığında kendini yemledi? Bunu bilmek olası değil. Ama şu bilinir: Bir sahil çocuğu büyüdü. Sana gelmeyen balık, onun oltasına vurdu. Ve denizde kara, bir sahillik akşam oldu.

Hemen ama hemen, batır kayığımı. Benim düşüncem, düşünce gerçek.

Düş ince gerçek. Bak şimdiden söylüyorum. Ayıkla beni ki;

sıradan başlanan bu yolda
hızla sürünen araçların motor devri
bir yudum çay gibi
seni de yutsun

Altnot: aslında biliyorsun ne sen varsın ne de ben…düşünce.

Saptama

2005-09-06T23:33:00.000+03:00

İçimi dışıma vurduğumda kaybettiğimi anladım. Bu nedenle artık içimi içime gömüyorum. (Sevgili Ruh)

Öyle bir gerçeği geçeriz ki, bizde sıradan ne varsa bir kıvılcımla küle döndürebilir o. Öyle ki, ateşi yalnız o icat edebilmiştir. Aktif bir kraterin gözlerine yalnızca o bakabilmiştir. Yine de o kendine göredir. Kendini gördüğü kadar gösterebilir. Vizyonda bir film gibi görünebiliriz biz de. Oysa...

Daha ne kadar sürer bilmiyorum. Hayatlarımızın köşebaşlarında çarpışmaları geçeli çok oldu biz. Biz izleri üzerimizde bir dövme gibi taşırken anaların inşaa ettikleri yıldızlı gecelerde kapılara yürüdük. Tavanımızı yukarıdaki o güzel sözlerin mucidi boyasın istedik. Ama sözler kendini aştığında bu halüsinasyonları anlatabilmenin de bir yolu yoktu. Yine de o kendine göre satır aşırı denizlere güvendi. Kendimizi gördüğümüz kadar görülebildik biz de. Saptamalar, beş yelkeni birden yel doldurdu. Değirmen kendine döndü.

Kimi dağın bir yüzünde çalıştık, kimi şimdi anlatılası olmayan geceler geçtik. Yine de söylesek tanıdık gelir. Oysa olma ihtimalleri bile yoktur.

Saptama:

İnsan ne olduğunu anlamak için ne olmadığını bilmelidir.

Tanımlamalar

2005-09-06T22:54:00.000+03:00

IV’ ncü Sahne

2005-09-01T23:11:00.000+03:00

Ne kadar sessiz… sessizlik.

“Bütün kalabalıklar hükmünü yitirdi. Ete kemiğe büründün. Yarı saydam pencerelerin ardından puslu resimler gibi değil, doğrudan dağın kalbinde. Olması gereken yerdesin, anladım. Fakat ben bütün ömrümü yalnız yaşamışım.” (Ö.S.)

“Seviyorum seni… ne çıkar yoksul bir balıkçı kızıysan” (Kavafis)

Sahne.

I

Bol yıldızlı bir akşamdır. Omuzlarına yıldız yağarken kıyıda iki gölgenin, dizleri göğsünde bir adam ve ürkek bakışlı bir kızın. Kız gezegenin en uzak adasından, adam içinde durduğu bütün nemrut gecelerden. Bir kısıtlı zaman, bir kaçkın meltem bir de saatlerin doğmasına fırsat vermediği dolunay yankısı.

Sahildir.

Kocaman bir düşünce okyanusunda ışık, yüksek karanlıklardan yağıyordur.

II

Fırtına kopmadan önce son hatırladıkları ceplerinde aradıkları elleridir. Ve dokunduklarında birbirlerine bütün nehirleri akıtırlar, bütün zirveleri geçerler, bütün ateşleri yakarlar. Saçılır kıyıya Pandora Kutusu. Kız üçüncü tadı öğrenir, adam dördüncü sahneyi yaratır. Belki de adam üçüncü tada boğulur, kız dördüncü sahneyi doğurur.

III

Belirsizdir. Bunu belirlemek spiral bir şeritte kaymak gibidir. Döngü düzlemde hep aynı hizadan geçer ama asla aynı noktaya değmez.

IV

gözlerin anısına

yakarsa yaşam ışığını
bütün yüzler onda parıldar (Ö.S)

Perde.

Ya olanlardan sonra öğrenilecek yeni şeyler varsa? Ya uzak bir daha hiç olmayacaksa?

Kapanır sahne. Belki gelecek sefere, belki asla.

Bütün kalabalıklar hükmünü yitirir. “Gerisi sessizlik” [(Hamlet) Shakespeare].

Düşün ki, tüm bunlar bir düş. Ve düş ki, aynı uyanışa doğrul yerinden.

Sıradandır Aslolan

2005-08-30T23:51:00.000+03:00

Küçük hüzünler büyük umutların habercisidir. Yürürüz.

Evet geçtik artık, köprüyü yakabiliriz.

İşte o zaman viranelerin üzerindeki uğursuz baykuşların sesleri müjdeye dönüşür. Uğursuz, siyah kargaların sevinç ve mutlulukla feryat ettiğini doğrular oluruz. Kışın soğukluğu, yeşillerin solmuşluğu, anne kucağına düşen yüzlerce açılmamış goncanın açılması, bizleri sevindirmiş ve her yere doğruluğumuzu sağlamış olur artık.

Biz o zaman ayrı kalırız. O kadar ayrı kalırız ki o zaman: Yine de öyle sananlar olmasın diye biz yeryüzünü bitkin ve solgun görmeyiz, göstermeyiz de. Gökyüzünün kısa ve basık tavanını göğsümüzde hissetmeye aldırmayız. Yine de yürür, ilerler yavaşça gözden yiteriz. Bu, bir ufukta her akşam görülen ince bir çizgiden ibarettir.

Ve bir yolcunun gelip de geçtiği o bitkin ayak izlerindedir adımlarımız. Taban tabana basarak iki ayrı yönden aynı doğrultuda asırlara uyanışın tazeliğini açıyor oluruz ayaklarımıza. Coşkulu ve ağrılı bir yorgunluktur o, yükleniriz sırtımıza.

Ve köhne bir hanın duvarlarına yaslanırız günün birinde. Dinlenmek için değil, dirimleşmek için. Yeni zamanları okumadan önce o evrenin şarkısında boğularak verdiğimiz nefeslerin üzerinden yükseliriz. Yükselir gideriz uçarak, yanmadan kalmış benzin göletleri gibi.

Betin benzin attığı nice şarkıların kavrandığı belimiz büküldüğünde, kıyının birinde oturmuş gri ufka kendi anlamında bakmaya dalmış bir köhnelik olarak görülürüz. Ve bilmezler kendi gözlerinin de nirengisini çizdiğimizi o griye.

Bilemeyiz artık menzilimizde daha kaçıncı ölüme doğduğumuzu.

Küçük hüzünler büyük umutların habercisidir. Yürürüz

Evet geçtik artık, köprüyü yakabiliriz.

Aslolan sıradandır.

Hani Şimdi?

2005-08-28T01:07:00.000+03:00

hani şimdi yürünen yol?

uzun ve naif yanlarından koparılan bir çiçek
çünkü değil ol... ol değil
yol

sadece olmak da değil
yol yataksız yatabilmekti
ol yataksız
tüm kendinelik öykülerini

Kırılmaz Bu Şiir

2005-08-24T01:01:00.000+03:00

kendini bilemezsen dur ve düşün
aşksız dünyana aşk hali yaratma gereksinimini
hüzünle birlikte düşün

bedenini var edebilme savaşını yok edebilirler
uluma özgürlüğüne karşı değildirler
kitapsızlığı göze alabilme yetinle
her anı uygulayabilirler kendilerine
ve hepimize
hepimizin bildiğini sanarak senin gibi
yitebilmeyi öğrenmiştik kendi harflerimize

yürü
ruhunu
belki de akarken bulursun
sen kırılırsın
ama kırılmaz şiir

anımsa yitebilmeyi
öğrenmiştik kendimize önce
öğretilmiştik
ismi lazım
değilleri suçla
ma bir su tanrıçasıdır

figüranı olduğun yasa işte böyle
öğrenmen için değil
unutman için bu çaba
bir hakkın var

üç yanlışını götürecek
haydi kazan
kazan artık üç günlük dünyanı
kaz an

Not: Bu satırlar bir daha tüketilemezler. Çünkü önüne gelen alınıyor. Önünü bilmeyen de alınıyor. Öyleyse yön yok.

Satır Başı

2005-08-21T01:10:00.000+03:00

satır başı
üfle

bir çocuğun bayram etmesi gibi
hunhar ve yetersiz kalabilir bu satırlar
şiire dairliği olanaksız

bir de bana sor
ne denmesi gerektiğini
ama öteleme
titrek geçmişini

bir berhudarın duçar olması
yetersiz çocukluğundan geçer
alem uyar el oynar
çocuğa ne yeter ki?

geçer takıntılar efsane öykülere
ama sen öküzgözünde hunhar
kendini önemsersin de

ah çalı kuşu
ne çok ölüm var
ne çok yaşanabilir hayat bulabildiklerin

anımsamasan anım da kalmazdın
anımsın anımsamadım diyebilirim
beni deli etmen de harici bir saçma elbet

neden böyle kitab ül ekber gibisin?
neden böyle kitlen salâh

elbet sınırı geçerse satırlar
ki sansür maaşallah
allah ne verdiyse
sensin…ve ne diyebilirsen kendine
kim diyebilirsen onu de

harfleri bozuk bir defter mi
içine nifak düşmüş bir ezber mi

ezberimden silsem seni
affeder misin beni?

ama sormuyorum
olanaksızlığını artık
bu senden

senden belli
üfle su ile

Üfle Su İle

2005-08-17T01:12:00.000+03:00

Bak şimdi yazacağım çok sihirlidir. Filanca falanca değer yargımı kışkırtıyorum ama ben işe yaramazım, biraz da hödüğüm. Adına ne deniyordu… sözlük istiyorum sözlük.

Başımı çoktan boş bırakmasan sana tek sözüm olmazdı, gözlük kafiye olsun diye, yoksa valla sorun değil. Özlük içinden akıyor ama boğuluyorsun nehir nehir… bak, demiyorum… şimdi yazacağım. Sihirlidir, çok sihirlidir. Yazacağım.

Yazmak denince içimin bir kenarında kalmış leke değil. Yazmak diyorum.

“bir yerlerden sürüp gidiyor" işte
hayat

bendeki
mi

eski ve tanıdık bir korku” (Tuncay Takmaz)

Diyorsa öyle
Böyle akıp gider bu mısra(lar)

17 Ağustos depreminde de aktılar…

DEĞİRMENDEREYE

Ece ile başlıyorsa…Türkgün, İnkılâp ve Ege’ nin olsun

oraya
artık komşuların
yan bahçelerin
arkadaşların
salıncak kurulan cevizlerin
ilk aşkımsılara gölge eden çam ağaçlarının
olmadığı yerde öten
tüm ağustos böceği şarkılarına

içimden bir nehir geçer
bir yandan akar uslu
bir yandan sessiz sinsi
kavramak isterim kıyısını
bu henüz sözcük olmamış bir şey
bu henüz notasız bir şarkı

umarım öğle sonraları
ait olduğum yerlerde
öten bülbülü duyacak
bir çocuk olur yarın
dağ çıkarıp koynundan
doyasıya sever
okşar denizini

dağlara ortasından
yarılıp açılan gözlerim
ancak böyle görür
böyle tomurcuklar patlatır
ilkyaz akşamlarına

böyle bir nehirdir
dalgalara kahramanca akan
iç denizler böyle nişanlanır
böyle evlenir okyanuslarla

kuşlar kırlangıçlara keser
günler ağar güneşe umudu
o şarkı geceye yansır
yansır dağlara gürül
içinde bir pınar uyur
çocuklar yürür kumsala
yeniden yürür yürür yürür

karşı kıyılar oldukça bu deniz
yürüyerek de geçilir
geçilecektir

Diyorsam öyle
Böyle akıp gider bu mısra(lar)
Üfle su ile.

Yazakalmak

2005-08-10T00:08:00.000+03:00

bir yaza
kurumaya
yokluğunuza
siz
bütün çizmeleri çekmişken
bütün ayak izlerini giymişken

kurumaya
yokluğunuzca
sizinle
çizgileri içerek
adım adım isimsiz yitebiliriz

“kalp dişildir de anlamak bizim harcımız değil” olsun şimdilik

her zaman sınırlarla her taraf içsiz
olamama riski ile bütün kaygılar
asla el değememiştik bizler adına
değmemiştir de hiç anılar böyle bir ize
sanmamalıyız da dalga dalga

yani hiç
kendindelik adına biz
yokuş dik biraz
öyle kalsın idik

***

sizi gördüm birden uzaklarda
sizdiniz kucaklanan gölgemdeki kendindelik
sizin körünüzdüm ben
o kaçınılmaz saklanışınızın ergeniyken sivilce
gölgenizi verir miydiniz bana
ne bekledik ne sorduk bir daha

ona kör olabilirdim birden ama yakın
sizlik ve o uzakken
gövdenizi kavradım aniden
dualite/sahte

“nasıl buluştuk ruhlarımızca tanyerinde
nasıl tuttuk kaygan düşü, karbon ellerimizce”

anlayınız
çölü
vahaların boynuna ki kaç

ki kaç tane daha siz diye
ki kaç tane daha biz yakılacak şerefsizce

yine de
gölgenizi verir miydiniz bana
hiçbir iz düşmediğimde adınıza
hiçbir iz
saklamayacağım
hiç
bir iz
sırf sizdiniz diye
bir daha hiç

Uy ve Um

2005-08-08T00:02:00.000+03:00

Antik çağ filozoflarından fazla değildir hiç. Hesiodos, Sirozlu Ferekides, Lindoslu Kleobulos, Atinalı Solon, Ispartalı Khilon, Lesboslu Pittakos, Preneli Bias, Korinthoslu Periandros ve Miletli Thales.

Yedi bilge.

Aşağı yukarı değil ölçeğin bilinci, kapsar ölçüyü. Ölçü dışı yarlarla bezenmiş dik bayırlarda dolaşmanın özgürlüğü ve tehlikesi, söylemi ne denli yıpratır göreceğiz.

Thales’ e kadar sayılı adlar alt tarafı Yunan töresel öğütleri veren ozanlardır. Ama düşünmeye başlamak için kaç asır hazırlanmak gerekse öyledir bu emek. Göreceğiz, nerede bitecek.

Uyum mu?

Etikte tam ölçü, sanatta dengeli biçim, doğayı tanımada geometrik oran, dinde evrensel düzen.

Ha şiir bir de… o biraz uyumsuz.

hep aynıdır
çakıl taşlarında ayak izleri konumlamalar
hep
adım adım hayatları heceleyerek
baş suda kalmayı öğrenir boğularak

kabul etmek gerek
yapacak bir şey bulamıyorsa engerek
ede(cek)
sisten kamçılara sırtlara
gerek yırtıcı pençelere gerek surları burçlu uçurumlara
gerekse çıtır kızlara
hani geldi gelecek kıyamet

geçer diyecek bir gün uyum
uyku geçecek mi ölümlü fındık yeşilinden
kokusunda soyulmamış bir kabuğun
eprimiş sözlerinde duyusuz yağmurlarla
geçecek
demiştim faslı artacak
kabul etmek gerek
kim en gerek fırtınalarca

aslında uyum
uy ki huzurdur
uyumlu bir sevdanın pazarda iç geçirişinden ibaret
kayıp um

soy ağacı
koy ağacı
kökünden geç
suyuna baş konduğunda boğulur
tarihte kalmak

Bir Yıldız Kaydı

2005-08-04T21:40:00.000+03:00

Bir yıldız kaydı bu akşam. O dünya, tüm yıkımların ardındaki tozlu yamaçlara sessizce geri döndü. Yıldız çiçeğinin dokusunu hissetti. Fotoğraf çekti. Bir gün batımında vedasız kuyuların başındaydı silueti. Yetti.

Yolu uzun uzun tanımlar gibiydi yönü. Merkezinde vedasızlık olan bir kurnanın girdabına emilir gibi aktı. Anımsadığında bilecekti ki, yollar böyledir. Apansız karşılaşmaların bedelidir vedasız gidişlerin de ederi.

Yetti, dehlizinde kabul bulunduran sofraya. Onlar yediler bu seyretti. Güzel.

bir yıldız dedi
merhaba
iki göklük maviye tümden
elveda tüm
dedi yıldızların izi
üç günlük çizgiye

(Laf aramızda bu çizgi yalnız yıldızlar kaydığında görülebilir)

Sonra çıkıp gitti bütün gecenin rengi. Ah Tanrılar...

Sanrısı sağaldığında bilecektir ki, yolda olanlara vedasızdı Tanrılar.

teni karanfil kokuyorsa
eninde vefa yoktur çiçeğinizin
iş size düşer
bir fotoğraf çekin derhal

Durur akşamlarınızda tüm şarkıların yıldız izleri.

Adına

2005-08-01T23:44:00.000+03:00

adına bir ünlem düşmesem
sayamazdım ayın günlerini birer birer
bütün ustalığıyla atmosferin
ozonunu yırtamazdım

yetti yeryüzüne küpen
büyüttü çayır böceklerini saklayan
tüm çayırlara kendini

adına bir ün biçmesem
yırtamazdım ayın güncesinden
kendi ıstırabının kıyısında yüzen bir dalga için
kendi halsizliğinin denizinde boğulan
birsizliğin hakkına taşkın
o dolunaydan düşmezdi adın

artık biliniyor
kalabalığı kendiliğinden
bu kargaşanın

her gün batımında gece için
adına ıssız bir güneş yaktım
boynumda senliğimden
gürültücü gölgeler taşıyorum
adına olsun adımlarım

Neden

2005-07-31T02:22:00.000+03:00

çocuktum
bazı geceler uykudan
sıçrardım hiç bilmeden
neden

genç bir yetişkindim bazı geceler
uykudan sıçrardım
bilmezdim hiç neden

bir yerlerde senin canın yanıyormuş meğer
bir yerlerde
canımız
yanabiliyormuş meğer
neden ama
neden

bir düşü ödünç aldım senden
üzülme
artık yok neden

(bu şiir bir şairin ruhundan çalınmıştır)

Vakitsiz Geçtiler Biraz

2005-07-27T23:41:00.000+03:00

Penceremde kırlangıçlar ve Mozart, 40. senfoni.

Çocuklar !

Penceremden geçti vakitsiz kırlangıçlar . Çocuklar yine kendi odalarında. Çocuklar yine biraz ve inadına hızla büyümekteler.

Ateşlendiler, öksürükleri arttı. Kör bir izmaritin ucundaki kül yüzünden denemez ya bunlara.

Çocuklar, en çok vakitsiz bir kırlangıç sürüsünün kanat rüzgarlarından çektiler.

Çocuklar, öfkelenip zamanın kuyruğuna teneke bağladılar... taşa tuttular. Pisi pisine intikam kovaladılar.

Vakitsiz geçtiler biraz: Kimi erkenci bir sabah dedi, kimi geç kalmış bir göç.

Öcünü almayı unutan bir tanesi geri kaldı. Avustralya yerlisi gibi durup bekledi. Ardında kalan ruhunu bekledi. Senfoni bekledi.

bekledi tüm kırlangıç sürülerini vakitsiz
geçti küheylan zaman
kuyruğunda tenekesi

Öyle ya

2005-07-20T23:21:00.000+03:00

"Dağlarda geçmiş hiçbir zaman arkamızda değildir, hep yanımızda durur. Akşam karanlığında ormandan inersiniz ve kulübede bir köpek havlıyordur. Bir yüzyıl önce aynı noktada günün aynı saatinde, bir köpek, ormandan aşağı bir adamın geldiğini farkedince havlıyordu ve bu iki olay arasındaki ara, havlamaların arasındaki aradan fazla değildir." John Berger(Domuz Toprak)

***

açıldıkça kıyılarına deniz
deniz ak değil ama söylenirse de söz
özüm olsun
kendini kendimize döken ağırlık
tan yanadır kanından rengin

belki sevisi derin denizlere yandaş
belki hiç tanımlanamamış derin denizler
lepiska lülelerin iki ucu gibi bir anlamda
bir anlamda zıt ama kendine

arkadaş
yarınlar için kimseni
ne kadar sordun sen
ne kadar sensin karadaş
kimliğin ne kadar sen
kimsesizliğin ne kadar

ölüm bizi ayırıncaya değin
ki yalana çekilen sürmedir
ölüm dediğin
hangi çerçevelerdeydin kendine
verdiğini sınayınca önceliğin

yanıt: c şıkkı
şahin iki şahin iki
bin tepenin bin çiçeği
üç dağın üç geçidi
sonunda kendin olana
hoş geldin

erik mevsiminin erkencisiyiz
çok geç olmadan
kamaş ki kimsenin bilmediği bir galaksi yaratalım
kuytu bakışlardan uzanan ellerin yıldız günceleri için
mezbele sıradanlıkların hane halklarına söylediği yalanlardan
kan ile şirin

içini hiç yakmamış bir sıla ateş olur mu? olmaz
vadilerin çıkmazı mı dağlar... çıktıların dipleri mi eserin
olursa "sıradan"ın amentüsü... bildiğin martıları yak gitsin
olursa körlüğünü onar
bakışın sonundaki sokağa sapma
çıkmazın olursa işte
kan ile şirin

şahin iki şahin iki
bin tepenin bin çiçeği
üç dağın üç geçidi
sonunda kendin olana
hoş geldin

en iyisidir uzanınca tutabildiğin
omuzlara yasladığın ellerin
kanıksanmaz değildir hiç kimsenden
müjde
ellerin ki sınırı yok
kor gözlerime düştüğünde
son kızılım sensin hep
kan ile şirin

tan yanadır kanından rengin
kavuşmama sarıl
sonra yak bayrağımı ellerimde
sönülmeden önce
dönülmeden önce
merhabasızlığa

bin tepenin bin çiçeği
üç dağın üç geçidi
sonunda kendin olana
hoş geldin

kaç öykünün toplamı olmalığın bilinmez
kaç yabanın salyasında seldin o da
üç dağın üç geçidi
sonunda kendin olana

zıtlığın içinden geçmeyi unuttuk
içliğin zıddını yaratmayı öğrendik
üç dağın üç geçidi
sonunda kendi olana

durum an' ın garantisidir
öyle ya
hoş geldin
sonsuzuna

Sataşmalar

2005-07-18T00:24:00.000+03:00

söylenecek sözlerin alanıdır konuşmalar

kozalak toplama arası molalar
sunak
hiç yaşanmamış olmaktan daha kötü
var ya unutmak
yansın bir

var ya ötelenmiş zaman
tüm kanatları kıran aryalar
kül
tabağında eprimiş uçuş
var ya
pis kokar

ya hiçsiz zamanlar
ya içsiz zamanlar
ah ki sataşmalardan
ibaret iliği geçimsiz
ipince halat
bir sicim
bir yağmur
yoncasız bir çayır
ki kendinden bile habersiz

ola ki ortadasın
yola ki ortadan
konuş ki kitle duysun
konuş bir
bistan yürütür para konuşturur diyorlar

sözü kullanarak sözsüz kalıp sözde sözle seslenenler
sinisi kırık sofralar içinse
konuş
tırnağından eksik kalmasın
sataşmalar
sin esin esin
ateşinin çenesi kırık
bu bir varkalış meselesidir

içine sinsin
dumanla kavrulmuş et
gül dereotu lale maydanoz
bir tutam da ekin
ek tarlanı satmadan
dayanabilirsen kiralan geçsin
yeni bir tane daha

var ya elin tersine
bu satırlar
dar zamanda kalan
ar zamanda kalan
bir
leş
arenada kokmadan
dirilen sataşmalara
sakin bu savaş
kırılmalara
sakın sataşma sakin im
sakince inebilir(im)

anlamını yitirince yönünü sese çevir
kürkünü doyurmak için
yutkunman da yeterlidir

ey söz daha ne kadar gideceksin
dahası ne zaman çekeceksin tetiği
şakağın kubbesinden eyfel' e

2005-07-15T12:29:00.000+03:00

Varkalmak varolmaktan tutucudur.

On Mayıs Bin Dokuzyüz Doksan Sekiz

2005-07-15T09:45:00.000+03:00

Günce: 10 Mayıs 1998 / Pazar
-gündüz- düşerken günün yıldızı- yaban ve yakın şehir

-Alfabetik Aforizmalar-

Yazamıyorum...

Detaylı ve dürüstçe değerlendirmeler yapmam gerek. zaman ilerliyor ve ben bu yeşil coşkuyu kaçırmak istemiyorum... hızla yaz geliyor... hızla yazlar geçiyor... öğrendiğim yaban yitişler var.

O kadar uzak ve geniş bir zamanda mı kaldın?...

Karşılığı bulunan her şey gerçek sevgi dışı. Karşılık olgusu minnet belki... ama sevgi değil. Çünkü sevgi veriliyorsa karşılığına bakılmıyor.

Detaylı ve dürüstçe düşünmeliyim. Karşılığını beklemeden yazmalıyım. A’ dan Z’ ye yazmalıyım.

A= Aşk

Aşk, derin ve mahrem anlamı daha ayırdına varıldığı ilk anda çekilmeye başlayan bir cezaydı. Bilerek razı oldu. Şimdi katlanma zamanı. Ama başka hiçbir acı bu kadar onurlu bu kadar güzel olamazdı.

Tarih boyu yapıla gelmiş tüm fedakar mücadelelerin, bir şeyler adına verilen tüm hayatların hepsinin çok iyi bildiği bu tutkuyla mutlu. Ve kadın erkek herkesin hayatında her an çekebileceği bu acıyı bir çok insanın, yaşadıklarını sanırlarken gerçekte yaşamadıklarını anladı. Yanıltılanlardan biri olarak, anladı çünkü kaybı kazancından çok daha zevkli olan bu duygu yalnızca daha önce onu yaşamış birileri tarafından anlatılabilirdi. Bildiği tüm aşk hikayelerini yeniden andı. Ve bunun anlamı, bir daha onun yerine konulamayacağını ve asla onun yerini tutamayacağını gözlerindeki bu kaybı hissettiği anda anladı. Anladı ki bu cezanın bedeni olamazdı. O kendine konaklamak için seçtiği bedenlerde hınzırca dolaşan bir ibadetti. Derviş olmayı seçti. Bildiği tüm adların yanına dayanmayı koydu. Bildiği tün yollara aşkı. Aşkın bir yüzü olamazdı. Tüm sokakları onun gözlerinde arşınlamaktan başka. Onunla şu şiiri yazdı.. ki bu şiir bir gün gelip yitik bir sözlükte bir harfin ardında yer alacağını bilerek- bilmeyerek yazılmıştı.

yürüyoruz günlerce
fülüt sesinde pan’ ın
yanyana iki yırtıcı kuş
birden kamçılanıyor
başımızın üzerindeki hava
binlerce sus işareti
barikat barikat

binlerce aslında
yürüyoruz
barikat barikat
yanyana biz iki kuş
fülüt sesinde pan’ ın

parçalanıyoruz günlerce
biz iki kuş
kendi pençelerimizde
tükeniyoruz aslında

aslında biz
ne sen ne ben
ne de inkâr edebileceklerimiz
uzun seneler aynı saatlerde yatıp
uyuduklarımız yabanca

Yeryüzü insan bedenine onun ölçülerinde gidilemeyecek kadar geniştir. Tüm haritalarda mesafeler bilinse bile birey için hep yürünememiş yollar kalacaktır.

B= Berkeley

“...sonlu insan tininin sonsuzluktan pay alan şeyleri ele aldığında içinden çıkamayacağı saçmalıklara ve çelişkilere düşmesine şaşırmamalıdır; çünkü sonsuz olanın sonlu olan tarafından kavranamaması onun doğasından gelir...”

John Berkeley –İnsan Bilgisinin İlkeleri Üzerine - 1734-

C= Candan

Candan Erçetin’ i düşündü.

“gamsııızz hayaaat
herkese başka sooraaar
geçmiiş hesaaplarınıııı”

Ç= Çığ

Bir çığın altında kalmanın nasıl bir şey olacağını düşündü. Beyaz karanlık, soğuk, kapana kısılmışlık, yaklaşan uyku, çaresizlik ve klostrofobi. Pek değil... hayır değil... bunlar çığ altında kalmadan da yaşanabilir çünkü.

D= Derin

Sevdiği bir şiir kitabının adı. Şair Özlem Sezer güzelce her şeyi söylemiş dedi. – Birinci Basım- Eylül 1998

E= En

Düzlemde ölçülebilir bir nicelik. Okyanusta ölçülemez uzaklık. Boylamda üç boyutlu silindirik yapı ya da çap. Geometrik çağrışımların ölçülebilir küçüklüğünün ardına saklanışların uzak mesafelerinde boğduğu sefil olgu. Bir tesadüfün şaklattığı kırbaç. Kederli karınca, simitçiyi terk eden susam, sineklerin üzerine üşüştüğü kahverengi kütle, hermetik şiir.

F= Fanisin

Fanisin dedi kendine. İçi rahatladı. Bir içimlik kütleyi düşündü. Rahimde henüz bir noktacık halinde olan kütleyi. Her sabah yediği yumurtalarda tavuğun mideye gönderdiği horozca aşk tohumlarını. Ya şimdi ondan ne farkı vardı? O kendini biliyor ama dev bilir mi? Belki bir dev içti içecek gövdeyi.

G= G (G Harfi)

Latince’ den Avrupa alfabesine giren 7’inci harf. Avrupa alfabesinden Latin Türk alfabesine girdiğinde 8’ inci olan harf. Doğuya gittikçe saatler eksilir, nasıl oluyor da rakamlar büyüyor denilebilir? Gün doğumu günün en fazla kısmıdır çünkü, bir başka deyişle doğudan batıya geliş bir geriye sayıştır. Batıdan doğuya gidiş de ileriye. Gelmek batıdan çoğalmak, gitmek batıya eksilmek gibi.

H= Harmonia

İster Aphrodite ile Ares’ in kızı olsun ister Zeus ile Elektra’ nın, o en çok Kadmos’ un karısı olduğunda kıskandı onu.

I= Işık

Bilinen en hızlı şey diye düşündü. Onca bilinen ama bilinmezden gelinen en hızlı şey Söz’ dü. Neden mi? Çarptığında ışık düşüremez ama söz düşürürdü.

İ= İp

Bu bir psikolojik test olsaydı, darağacı derdi. Uzman hemen bir macun karmaya başlardı, beynindeki çatlağı sıvamak için. Tam sıvayacakken elleriyle bileklerinden yakalar onu uzaklaştırmaya çalışırdı. Bir süre sonra seyredenler elini çekip kurtarmaya çabalayan uzmanın yanısıra onun eline asılıp kendime doğru çekmeye çabaladığını görürlerdi. Macunu ısırmaya çalıştığının resmi olurdu bu.

J=Jurnal

Kendini ihbar ediyordu.

DENİZ HUMMASI

Gene denizlere dönmeliyim, ıssız denize, semaya
Bütün istediğim bir gemi ve yolunu gösteren yıldız
Çark vursun, rüzgar söylesin, beyaz yelkenler çarpsın havaya
Ve denizde sisli bir fecir, bir fecir istediğim yalnız

Gene denizlere dönmeliyim, dalgaların çağrışına
Öyle hoyrat, öyle saf bir çağrış ki karşı durulmaz buna
Bütün istediğim rüzgarlı bir gün, bulutların yarışı
Savrulan köpükler, serpintiler, martıların haykırışı

Gene denizlere dönmeliyim, serserilik hayatına
Martılarla, balinalarla o keskin rüzgarlı yollarda
Bütün istediğim yolculuğun sonunda bıkıncaya dek
Uyumak, rüya görmek ve bir gemici masalı dinlemek

JOHN MASEFIELD
Çeviri: Melih Cevdet Anday

K= Kısas

Her sözün bozulduğu bir son vardır. Her söz bozulur. Ama en çok bozgun yitirir insanı. Kısasa kısas bir sevgi verilmiş ona. Görmeden anladı dese anlatamaz derdini. Gösterdiler anladı dese anlaşılacaktır. İstenmese bile artık anlama çarpmıştır söz. Ve gerçek işte o dur.

L=Lalezâr

Osmanlı ipek halılarında Hereke dokuması bir modelin ismi. Adı skandala karışmamış, raiting kaygısı taşımayan bir model. Onun bunun altına elbet serildi ama asla asaletini kaybetmedi. Çekip aldı onu yerden, atladı üzerine uçup gitti. Bütün efsaneler bundan bahsetti. Ama artık onsuz uçuyoru. O üne kapıldı, şu bu yele.

M= mektup

Günler boyunca bunu düşündü. Yazmasaydı asla karşılığını bulamayacağı mektuplar gelirdi aklıma. Yazmak gittikçe daha da zorlaştı. Yazabilmenin kolayına kaçmak için taraf olma fikrini aklımdan çıkardı. Tarafsız kaldığında bir şeyler yazabildiğini fark etti. Sevgi tarafsızlığında tarafını buldu, sevgi tarafsızlıkla tarafında karşılığını. Günler sıradan yerlerine kavuştu. Nesnelerin küçük göz kırpışlarını hep yanında taşıdığı not defterine özenle kaydederken hiçbir yüzü anımsamadı. Alabildiğince renkli alabildiğince hızlı geçen bu silik günlerden tuhaf bir haz aldı. Bu haz şimdi geceye biriktirdiği bir dinginlik damlacığı. Kütlesi olsa da olmasa da inanıyor ki, biraz daha zamanla o dönülmez yolun hiç değilse başlarını kat edebileceği bir Pegasus’ u getirecek ona. Bu şimdiden bir umut veriyor. Ne çok umut ne çok gölge var gecelerde.

N= Narin

Narinna Rinna Ninanay Nay

Başka bir gün geliniz
Başkaları filizlendiğinde içinizde
Size ada çayı demlerim
Sakız ağaçlarının gölgesinde
Ben fesleğen kokulu saba söylerim,
Siz nar renkli hüzzama eşlik edersiniz...
Narinna rinna ninanay nay

Güneş altın tepsiyle dönüyorsa
Yazdır; haziran ya da temmuz
Dilim esriktir, sözcem mahmur,
Doğurur adalarını yeniden Ege
Adalarda bekleyiniz
Yalıyarlarda martı bayramları başlar
Öptükçe kumsalı tuz, hayatı selamlarız...
Hayat sevgiyle akran...
Narinna rinna ninanay nay

Çekirdeksiz üzüm gözlerinizde
Yanık dağlar mavisiyim
Suskunsam, su olup çağıldayınız
Görmemişsem, kuruntularınızdan arınıp
Yetmiş iki renginizle geliniz
Ölürsem,
Aşksız kentlere yolum düşer korkumdandır
Hakkımdır, şahdamarımda uyumak ey!
Narinna rinna ninanay nay

Hamdi Topçu

O= Onlar

“Döktüğümüz gözyaşları yüzümüzü kızartmasın. Çünkü onlar katılaşan kalplerimizi örten, gözleri bulandıran tozların üzerine dökülen bir yağmur gibidir.”
(Charles Dickens)

Ö=Öfke

Öfkeyi düşündü. O her zaman anlamın acısını en kolay yoldan uyuşturan basit ve çok bulunur bir afyon. Kendi adına öyle çok kullandı ki. Bu uyuşmayı iyi biliyor. Ama uzun zamandır onun sarhoşluğundan her çıkışında yaşananları bir bir anımsadığını da görüyor. Öyleyse yararı yok. Öfkeyi düşünmeye bile değmez. Çünkü düşünülmekten sakınacağı hiçbir şeyi yok öfke karşısında.

P=Paylaşım

Paylaşımı düşündü. Bin bir kılık bin bir öfke, bin bir söz, bin bir anlaşmazlık ve bin bir çelişkiye bürünmüş tezinin haklılığını bir kez daha gördü. Paylaşım apaçık birden çok bireyin varlığıyla meydana gelir. Ve ortaya konduğunda ya da sorulup istendiğinde bir önceki anlamda kaldığı, artık önemli olmadığı, artık geçtiği söylenemez. Söyleniyorsa bu paylaşım olamaz. Hatta, ölçülerin direniş esnasında muallak yanıtlarla belirsiz çaplara ikame edilişi değil bir paylaşım, olsa olsa diğer bireyi aptal yerine koymak olur. Paylaşım diğeri tarafından yeterince ele geçtiğinde ve ancak onun kabulüyle gerçekleşmiş sayılır. Bir kez kendini ele veren ise her ne kadar sonradan pişman olup, konuyu sezip dönüş manevralarıyla bunu savuşturmaya çalışsa da, tılsım artık çoktan bozulduğundan oluş duracak sistem işleyecektir. Yaradılışa kan fısıldayan o kahpe sistem. Ah o bir seferden fazla olmayan var oluşlar. Belki de yaşam en çok bu. Öyle ya, tüm kanıtsız kalan sonsuzluk tezlerine rağmen hayat da en azından "biz" olarak yalnız bir kez yer alabileceğimiz bir sihir değil mi? Bir kelebeğin kanadındaki ipeksi tozların bir dokunuşta yitmesi gibi değil mi? Bazı sözlerin bir kereliğine bile olsa bozulması her ne kadar dürüstçe olduğu iddia edilen itiraflarla bildirilmiş bile olsa sonra yine bozulmayacaklarının garantisi olur mu? Belki en çok ilk söze geliniyor “Aşk, derin ve mahrem anlamı daha ayırdına varıldığı ilk anda çekilmeye başlayan bir cezaydı”.

R=Riyakar

Kerem Aslı’ ya yalan söyleyebilir. Çünkü onların arasında her şey mübah sayılmıştı. Aslı’ ya sormak gerekirdi; hangi riyakar duygu seni Kerem’ den edebilir. Hiçbiri diyecekti aslı. Hiçbiri. Kerem ile Aslı olmak böyle bir şeydi.

S= Sen

O kadar uzak ve geniş bir zamanda mı kaldın?..
Aşk yalnız şimdi en narin.

Ş= Şimdi

Şimdi şeytan yazıyı biriktir diyor ona. Şeytan bazen haklı söylüyor. Her şeyi daha iyi anladığımda kendine kalışı eş seçecek. Ve sonsuza kadar sessiz kalacak. O an çok yakın. Desteğini esirgemeyenlere sevgi ve saygıları var. Günlerin sönmüş yıldızlara döndüğü zaten pek çok coğrafya olmuştur.

Puşkin şöyle demiş;

“Hışırda, çırpın, uysal yelkenim
Dalgalan, karanlık okyanus, dalgalan”

T= Töre (ya da adı “t” ile başlayanlar)

Töreyi düşündü. Onu kendi için örnekleme yapmamıştı hiç. Onun gözünde töre olsa olsa Vanlılarda, Karslılarda, Ardahanlılarda, Lazlarda, Kürtlerde, Çerkezlerde, Türklerde(her ne kadar kimliği iyice tartışılır olmuşsa da) yani bir coğrafyada bolca olabilirdi ancak onun sözüne düşerse işte onlar gibi sadece onları betimlemek hatırlatmak içindi. Asla o değil. Bu nedenle asıp kesenleri düşündü. Asılıp kesilenleri düşündü. Ama asla asıp kesmeyi düşünmedi.

U= Uzlaşma

Bir gün haberler tükendiğinde, gittikçe küçülen bir uçurtmanın ipi kopar. Rüzgarın ona ne yapacağına değil, ipin elde bıraktığı boşluğa dikilir gözler. Sonunda makara sarılır çayır terk edilir. Onurlu çocuklar oyunun bittiğini anlar.

Ü=Ütopya

Yitirilen her şeyin ardında kalan hayal kurma gücü. Uzak en uzak yerlerin adresi. Gül sesi, diken rengi, çan bedeni, çan...çan.. çan...

V=Veda

Duyguyu atarsan içinden varlığı bile kuşkuya bürürsün. Bir öncesine inat için varolmuş herhangi bir şey günün birinde yok sayılmaya mecburdur. Yokluk duygudan arınmışlık gerektirir. O halde veda neden olsun?

Y=Yalnız

Yalnız düşündü. Düşünüyorum öyleyse varsın, varsın öyleyse düşünüyorum diyordu göklerdeki bütün taşları yuvarlayan ses.

Z=Zurba (keklik sürüsü)

Sürü sürü kekliği düşündü. Etini lezzetini, vurmayı avlamayı değil. Açlığın öylesine çoğalmasından artık duyulamaz oluşundaki uyuşmayı. Gidişlerini mi dönüşlerini mi tam bilemedi. Ama o güzelim kuşların öldürülmek korkusuyla uçup kaçmamalarını isterdi. Şimdi şuraya şimdi buraya şimdi oraya konuşlarını, yarence bir dille göz göze alıp onu uçurmaya ikna edişlerini ve avlanmak tehlikesine rağmen zurbalarına katılmayı isterdi.

...

SEVİYORDUM SİZİ

Seviyordum sizi: ve bu aşk belki
İçimde sönmedi bütünüyle;
Fakat üzmesin sizi artık bu sevgi;
İstemem üzülmenizi hiçbir şeyle.
Sessizce, umutsuzca seviyordum sizi,
Kâh ürkeklikle, kâh kıskançlıkla üzgün;
Bu öyle içten, öyle candan bir sevgi ki,
Dilerim bir başkası da böyle sever sizi.
1826
Puşkin

Yazarın Notu:

Her son başka bir şeyin başındaysa !? Bir gün siz de düşüneceksiniz... karşı dağlarda gittikçe solan sonsuz ışıkları. Yalan değil ışık sonsuz ama ben kör oluyorum... dilerim siz gerçeği sonsuza değin görebilirsiniz.

Merhaba...

Çiy Düzü

2005-07-08T02:18:00.000+03:00

yaratan aşkın adıyla
bıçaklar bileniyor

kimin çığlığıydı önce
kim neydi
parmak izinde infazı çoktan alınmış bir yolun iziydi payidar
bağdaş kurduğu toprakta kendi çatırtısını duyduğu ana kadar
ilerlemek istedi bulut

ilerledikçe dökülürken tane
yaş bırakmak için irkildi çimen
gökyüzü akıyordu akıyordu gece
ve ateşin göbeğinde iki göz iki buzul
sökülürken bağrından yaban
akıyordu buzul
ve acemi karnından çıkarılırken iki köz
pişmemişti patates
akıyordu gece yine

çimenlerin hışırtısıyla ezilen ateşler çiy bilendi öfkesinden
nefesinden bilendi
çılgın bağrından duyan olsun diye değil
çığlığın bağrından yaşaması için çiğler
büründü nem erildi ateş

ki zümre nefesler adına bir kendindelikten
sönene kadar köz
kimin çığlığıydı önce
tekinsiz çığ delenler fısıldasın
neydi öz
özbeöz idi ancak, kibirsiz bir ateşte söndürülsün

söndü ateş
buzdan kayığına binip gitmek kaldı çimdirilmiş geceye
şüphesiz ki aşk tekildi ve sadece kendisine

bizi kıyılardan bırakanlar adına dedi töz
söndüğünde köz bir patlıcan kadar eksiktik
ve albenili yarasalar için radar nemi
karanlıkta el yordamından başka neydik

konuşabilmek için önce susmak gerekebilirdi

es

çığlığını fakültenin duvarından söktük
ve öğüttük çinicilerle
kimse duvar olduğunu bilmesin diye
parça parça irkildik gecelerine
patika da öğrendiği tarihin içinden geçmek
zifire dayadı ellerini

patikada

es

toplayanlar kadar sevindik reçellere
böğürtlendik rüzgarlara
geçtik

uyaksız ve uyumsuz

Huşlar

2005-07-07T00:12:00.000+03:00

"Maddi dünya vardır, oradadır şüphesiz, Dr. Johnson' un ispatladığı gibi. Buna isterseniz düş, isterseniz yanılsama, ya da sadece bir görünüş deyin. Ama gene de bu düş, bu yanılsama, bu görünüş oradadır. Kesinlikle varolmaktadır." (Stace, Hegel üstüne)

"Hecelerim aşktan ibarettir benim. Adres arayışım ise yoktur. Aşk yok olsun." (Yersizyurtsuz)

kafesinde bir kuşun
şarjöründe bir duruşun üzerine

ezilmesin ince ve tiz ses
güzün kırbaç yemiş küheylanı
gezin yakılmış nişangahı

"Heceleri aşktan ibaretti. Adres arayışı ise yoktu. Aşk yok." (Kuşkusuz)

kafesinde bir kuşun
şarjöründe bir duruşun üzerine

kırılmasın pencerelerin yüzü
sözün sığırtmacı özün ağrıyanı
çeşninin üryan soluyanı

"Heceleri aşk. Adres arayışı. Yok." (Huş)

kurşunsuz tohumlar isabet ettiğinde huş ağaçlarına
yaşarlar
bütün kuşlar ölse de
bu düş, bu yanılsama, bu görünüş oradandır

kafesinde bir kuşun
şarjöründe bir duruşun üzerine

Oradan

2005-07-03T13:07:00.000+03:00

güveniyoruz
bir bakkalın sunduğu ikram kola
ya
bir sakalın umduğu sivas' a
yaa işte

anımsasak ne olur
gidişatı şimdiden belli bir aymazlık
eylem kibrinin fünyesi

bin kere yakıldık
çekildik bin kere
bin kere sulandık
ekin farkı ile devam ediyoruz
o da yağmurdan
ilerledik

olgu işledi
biz rolümüzü oynamadık
yani daha varız
güveniyoruz oyuna
direniyoruz işte

bir bakkalın sunduğu ikram kola
ya
bir sakalın umduğu sivas' a
yaa işte

aya sürülüyorsa ayak
sivas' a da sürüldü
ajite sufle ile
üfürüldü

olgu işledi
oldu işte
biz rolümüzü oynamadık
yani daha

varız
oradan üreyerek
sunmaya
üfürerek oraya

...

"Söyle
Görünmeyen renklerin sır küpü dostum
Söyle
Mor üstüne hangi rengin
Kaçıncı tonudur bu gizemli sevişme"
(Adnan Yücel)

Akşam

2005-07-03T12:22:00.000+03:00

akşam safını tutmuyor
intiharlar kanatsız baskın gecelerde
sağlam bir kalp için öldürürken her şey
bacıdan kalıntı bu rüzgâr

dokuz kendini bilmiyor
vurduğunda kimse de bilmedi
kalibre standardı tutmuyor
du...

doğacak bütün günlerin feri
bu yüzden
şurada akşam burada yılgın gergef
hiç acıtmıyor
ilk vurgun can dost
son kurşun hepimizindi
türkünün nabzı tutmuyor
du...

akşam da olmuyor artık
didou nana(Kâzım Koyuncu)

Kim bilir...

2005-07-03T02:03:00.000+03:00

Bazen susmak bir cehennemdir, elindedir bağır bağır konuşmak
ama susar ve cayır cayır yanar insan.

Torbasındaki azık yanar, cebindeki elleri yanar, her adımda topukları...yanar.

Şu iki yanı ezik zamana sıkışmışlığındadır yanında taşıdıkları, sis basar, yalnızlığıdır puslu kalabalık saniyeler.

Bahçeler durur, bağlar durur ve yalnız bir mum yanar.

Belki bir yel eser söndürür mumu, belki bir mevsim geçer de gelir kırlangıçlar, belki de beklenmedik bir ortamın barınağıdır o duraklar.

Yolu düşmüştür iklime rotasını kaybedip. Belki de yol düşmüştür duraktan yana. Kim bilir?

Saptama

2005-06-29T23:31:00.000+03:00

Farklı düşünce sistemlerinden seçilen öğretilerin ayrı bir sistem içinde birleştirilmesi. Eklektizm (seçmecilik), öğretilerin alındığı sistemlerin bütününü benimsemediği gibi, aralarındaki çözümleme amacını da gütmez. Dolayısıyla, düşünce sistemlerini birleştirme ya da uzlaştırma yöntemi olan sinkretizmden farklıdır.

Fransız düşünürü Victor Cousin, eklektizm yönteminden bir felsefe okulu kurmuştur. Cousin’in eklektizm öğretisi Platon’u, Kant’ı ve İskoçyalıları kaynaştırır.

Soyut düşünce düzeyinde her sistemin öğretileriyle ayrılmaz bir bütün oluşturduğu kabul edilirse, eklektizm, farklı sistemlerden keyfi olarak seçilen öğretilerin bir araya getirilmesinden doğacak tutarsızlıklar yüzünden eleştirilebilir. Ama uygulamada eklektik bakış açısı birçok bakımdan yararlı olabilir.

İnanmayacaksınız

2005-06-29T00:33:00.000+03:00

inanmayacaksınız bütün bunlara
çoğulca mahalleli
azınlıklarca keşfedilmesi imkânsız
temelinden su geçmiş leblebi

biraz nohutumsu ama
bu satırlar gibi bencil
şişmiş
biraz anlar balıkçılıktan
ama iğnesini çektiğinde balık
eğilmiş

ağzında tüm kırlangıçların şarkısı
erk sahibi
ilk sahibi
hani bunun
son sahabi

ebu bilmem ne
a bu bizim leblebi
şişmiş
biraz nohutumsu ama
anlar balıkçılıktan

boş zamanlarında şikayetçidir
eski sevgililerinden

Kimsenin anlaması için değidir satırlar. O zaman neden yazıldılar? Çünkü beş gecedir dolunay var. İşte ondan hep derim: Yazılmaz şiir böyle. Hokka geceyse, divit olmak bizim harcımız değil.

Şimdi bütün kalemler ele...

Ha... Sahi satır arasında ben doğmuşum. İşte ele (öyle).

Belirli Sözcükler

2005-06-24T00:54:00.000+03:00

Belirli sözcükleri yasaklıyorum kendime. Turkuvazın bu iğrenç güzelliğinin nasıl girdiğini anlamaya çalışıyorum gözlerime. Zihnim bulanık belki, ama açık da olabilir. Arada alıp verdiğim nefeslerle doğrulup eğriliyorum. Diğerlerine bulaşmak istemeyişim kibir karantinası değil, korkularına olan saygım.

Satırlarımdaki dar alanları genişletebilmek için gasp edebileceğim devlet arazileri arıyorum. Vızıldayan kurtçuklar imparatorluğunda herşeyin adı çoktan konmuş. Haziran.
Tabanımla dokunmak üzerlerine bir olgudan ibaret; bastırıverince yanlara patlayan yeşil öz sular... basit yani. Bulaşmıyorum onlara. (Bunu ben sananlar yanılacak)

Rafine edilmiş bir ufkum var. Zehirli atıkların kadırgalarıyla açılıyorum karanlık okyanuslara. Üzerlerine düştüğümde dizlerimi kanatan çakıl taşları, şimdi sıla. Hasret beni yaşatacak olan, neye değil neden bilinmeyen. Anlatmıyorum. Tek başına okunaksız bir sanskritçe bu, kime ne.

Kendimden emin olarak aldatılıyorum. Aldatanların asıl kendilerine uyguladıkları bu işkence, balıketi genç bir kızın kalçalarına yapışmış inatçı yağlardan ibaret. Arada bir sessizlik ve salata turşusu.

Turkuvaz iğrenç yalınlığını sürdürüyor. Bir iç deniz, akıntısına kendini küçük dalgalarla kusuyor.Güzelliklerinden mağlulen emekli olmuş fahişelerin yosunlu koyu olsa gerek burası. Denize doğru uzanan ince bir derenin kısık gözlerinden usulca akıyor rimelleri. Şehvetlerinin fiyatını soruyorum. Kendilerine acıdıkları oranda yükseltiyorlar fiyatlarını. Benim içinse çok pahalılar çoktan beri. Ben erklerimi reddediyorum. Henüz beğenilerinin bile simli sıfatlarla beslenen bir salya olduğunu bilmiyorlar. Ya da hinliğine bu kavga.

kendilerinden olsaydım
vizeli bir protoplazmaydım
fakat terk edildim
özgürce

Işık yediğimi anımsıyorum. Oburluğuma öfkeleniyorum sonra. Proust gibi çölün bütün kumlarını elemeye girişenlere katılıyorum. Dört yapraklı bir yonca bulmaya adanıyor ter. Kasların yılmaz orduları emiyor kanı. Emiliyorum. Öpülmektense...

yığıldım yok oldum
ama yılmadım

Göğüs uçlarından dünyanın, son yaşamışlığımı sorgulamak için emdiğim lavların hıncını, büzülmüş bir Pompeiliden alıyorum. Hırslıyım.

kırlangıçlara dair

Terli koltuk altlarında parıldayan, sözde güzelliğine lanetler yağdırıyorum kadının. Müttefiklerim şekerli tadlarıyla loş oyuklarda gölgeliyorlar bu sahte lezizliği. Güzelliklerini boğazlayan kızlara ağlıyorum.

gelinciklere bin kere

Balmumundan bir gerdanın Vudu büyücüsüyüm. Teker teker ayıklıyorum iğnelerini. Önce kendimi yakmalıyım. Erimek varsa böyle, ateşi kutsuyorum öncelikle.

sınıf tutkunu yazım
döndü inine

Lanetin karanlık mavisi ihanetle bezendiğinde, frengili pamuk tarlaları bir Matisse kadınını ağdalarından arındırmalıydı.

içlerini döktükleri yere
ve var oldukları sadece
kitle aidiyetliklerini
salabilirlerdi daima

Gelin görün ki, Louvre' dan ödünç aldığım timsah gözlerini bir Iraklı yankesiciye kaptırmışım. Korkarım bütün patlamaların bedelini artık, batılı müzeler ve mitolojik iştahları üstlenecek.

Diaspora tarihinin acılı kromozomundan tanıdığım bu tatlı koku, yeniden esir alıyor beni.

Yengeç dönencesi başlangıcımdı. Su insanı. Bitişini neden anımsayamıyor yangın? Aklımda kalan tek bir renk var. Bileşimini harflere kodluyorum, anlamını usum fısıldıyor gri bir zemine. Sizi affetmiyorum.

sorulacak şey değil
durulacak yer değil
çok kolaydır reddi
ama çok kolay değil
belirli sözcüklere

Işıklar açık olsaydı, makamıyla söylerdim renksizliğinizi.

Eskiler

2005-06-22T23:17:00.000+03:00

"Gidiyor suyun götürdüğü yere,
gidiyor parçalanmak için karşı dağlara.

İznik gölünde akşam oldu.
Dağ başlarının kalın sesli sipahileri
güneşin boynunu vurup

kanını göle akıttılar."

Nazım Hikmet (Şeyh Bedreddin Destanı)

...

Eskiler alınıp veriliyor durmadan. Durmadan görmek istediklerini görüyorlar onda. Bu iyi. Ya kendilerini görselerdi ? Asıl kötü olan buydu.

kalıyor çiğ döküntülerine
kalıyor aynı formun teninden sökün edip

dolunaylı ilk yazların doğumunda
dansından az sonra bir ateş böceğinin
kimsenin bilmediği şu yerlerine düşerek

ilk damlaları o kanın

Rigveda Yazıtı

2005-06-18T00:12:00.000+03:00

İçimizdeki sıkıntıların kırdığı kadehi…

Reddederek başlayabiliriz.

Diren.

Yeterince ezilmiş otların bulutlara gönderdiği buhurdan akşamlarda genze düşen yemyeşil gölgeleri bırakarak kendi haline.

Uzak.

Bir tay gezer mum ışığında, bir uyurgezer. Ağılın tütsüsünü kim karıştıracak? Kim eteğinde flüt çalacak dağların?

Sensin.

Ben, deniz fenerlerinin hayali, istiridye günlerinin erini, bronz kıyıların dehliz bekçisi, kırık iskeleler ve duru göllerin hayaleti. Ben, ellerini buluttan çekmiş düşücü, patlatıcı yağmur balonlarını, bir yaramazlığın eseri: ben.

Varlığım.

reddederek başlayabiliriz
bilinir
sen
en çok bilen yenilir
yen

ruhun ezgisine yapışmış parmak
nabzın hayatta kalışıyla ilgili
tansiyonu devşiren yılkı
dumanını bitirmiş yangın

en çok
yenilir mi
içilir mi
bu ben

Diren.

Yeterince ezilmiş otlar. Kır çiçeklerinin koluna girdiği o uzun maratonlar. Sarı boncuklu tugayların diz dize çatışmaları, dökülen buğdaylar, ezgi taneleri, altın koşuların dizginsiz geçitlerde şahlanışı. Bir köylü, aynı anda burnunu çekişi orağı ile. Dökülüşü tohumların.

Zamanı kazanan her şey ve kaybeden nemli kuşluk kokularına, belki diye, belki bir gün.

Düşelim.

İçimizdeki sıkıntıların kırdığı kadehi…

diren
uzak
sensin
varlığım

Bir tohum gibi dikilelim yeniden…

Olan

2005-06-11T01:01:00.000+03:00

bir isyan ki bekleyecek
bu karanlık
derin bir kavga anlatılmaz
zamansız
tokat gibi ümitsiz özünde
bu şehir ki yüzünü bitirmiş

geceler güne dönecek
ses onun olsa da
yalan
bekleyecek
bir isyan ki
bu karanlık
tokat gibi
bu şehir yüzsüz

Aynı şey değil bu, aynı şeyi görme isteği. Bu istek önlenemez. Sınırı farkındalık koyar. Çember döngüsünü tamamlar. Bir açıdan hep böyledir bu. İyi bir şeyin isteği yoktur artık insanlıkta. İyiliği kötülükten beklerler. Gerçek iyiliği bile…

Kimin galip, kimin meczup olduğu nereden bilinsin… sahne yırtılışların sahnesidir. Acı olan ise hepsi bağırlarından kopan mağlup yağmurlardan kendisiz oluşlar.

Çember döngüsünü tamamlar ancak başladığı noktaya geldiği görülen açının garibidir o yoksul. Simurg gibi.

Çemberdir.

…

O ise yolun spirali. Kimi zaman, zamansız yolculuklar yapar. Yabancı yataklardan geçer. Kimi zaman apansız kuşkulardan…

Er veya geç alınır muştu. Olan olmayanın cesaretidir.

ses bana da çarpıyorsa
irdeleme hakkımla varım
varlığım
kaç çernobil eder
kaç süpergüç tatbikatı
dünyanın varoşlarında
daha kaç istila
görece-iz

ses bana da çarpıyorsa
erteleme hakkımla varım
varlığım
“lexo de” yani konuşacağım
nomos ile bios arasında
sorunlu bir ilişki olsa gerek
ama önce
seni öldüreceğim kendimde

epistemik bir rolün yok senin
karşıtlıklar yasasında
öğreticin benim

olgu
emek istemez
yorulduysan
olmadan önce sildin sen kendini

ses bana da çarpıyorsa
perdeleme hakkımla varım
varlığım
logos ile bios arasında
uyumu keşfettin

susuyorsam
bundan sevgili
kendi intiharının yönetmeni

Olan olmayanın cesaretidir.

HaHaHaSözHA ? (hangi hak hangi söz hangi anı)

2005-06-08T01:03:00.000+03:00

yürüyüp gittiğinde kalır mı iz
tavuklaraysa birikimi kadar kursak
kursak ah kursak
eski fotoğrafların usundan silinen
ağır aksak bulanık sularda
işte o sularda bir ıslak eli tutsak

Uzarken gölgeler.

Kesif sisin içinde kaybolur gibi bedeni uçup gitti bütün satırlar zihninden. Anımsamaya uğraştığı bütün adları yavaşça bıraktı durgun sulara.

sormuyor hiç
hangi hak
sormuyor, söylüyor çünkü

Söz vermişti sizden söz etmemeye. Hangi söz olsa o, özürlü bir kendindelik kehaneti, dağıtırdı ya gizi. Hangi söz, inandıklarınız ve inanmak için aradıklarınız. Söz vermişti, ama sözlerinizi de vermişti çoktan. Hangi anı dayanmak için başka bir duvar seçmedi.

gözleri bağlandı ve infazı seçti
geçti, evet geçti

özü kendinden gafil bir haldi bu
dünden gafil
hak
ona hunhar kanun demek mi gerek şimdi
hangi hak, hangi söz, hangi anı

ne çamurun oldu o ne çamurdan
o da belki
kendi birliğini birsizden ibaret etti
bilinmeli mi
bilinmemeli
mi-fa-sol-la-si

hak mı
haksa hangi hak bu
hani şu bildiğimiz amerikan malı
barışı katliam, vatandaşlığı piyango
vahşi batı özgürlüğü, yakın doğu istilası

bel ki, toprağı deşebilmiş asırlardır
kaypak değil kanunu
aydı yine kendinden muzdarip bir dolunay
bir ülke aymaz
ve dolundu içine cümbürcemaat
dolun, ay dolun içine

kazması belinden kırık
gelini kendinden iğfal
ondan şuna ulak
ondan buna ufalanarak

edilmiş işte edilgen
edilmiş işte edilecek de
içinden ay, an' a dönene dek

hangi hak, hangi söz, hangi anı?

Senindir Çıkın

2005-05-25T20:22:00.000+03:00

Satırların söylediği nedir? Ki bir bileşeni gibi eriyiğin katılsın bütüne. “Yazgısına boyun eğmiş” dediklerini duyuyorum. Oysa bilmeliydiler çoğunu o yaratmıştı yazgısının.

Saman sapına ulaşacak yolculuğuna başlarken Haziran tarlasının sarışını, başağının olgunluğuna göre ezilmeden vaktinden önce. Yırtıcı bir kuş havalandı gölgelenen tepelerin birinden, pençeleri taradı saçlarını uzayıp giden yolumda.

O anda varoluş başladı çıt çıkarmayan çığlığına.

Önce;

Dedi ki “hatırla beni"

Beni yaralandığında hatırla ki; şu bileşen cümle gibi ulaşayım sana. Ve usulca fısıldayayım aynı formülün iki bilinmeyenine, çözümsüz değiliz. Hayır, şimdi değil. Hayır şimdi.

Çözme.

Bir paradoksa yardım adına değil, çözme… ki başladığımız gibi kalalım. Bütün. Çünkü geçecek.

Korkular, umutsuzluklar, başarısız girişimler, bencillikler, zorlayıcılıklar, bütün çetrefil olumsuzluklar… gül bitleri, tarla haşarıları, tahta kuruları, ceviz kurtları, süneler ve zıtlığın karanlık bekçileri, can sıkan satranç hamleleri, kıvamdayken sönen pipolar, gömleğe düşen kül, açtığı delik, Ceneviz topçuları, Argonotlar, topoğrafik keskinlikler, giderek serinleyen cehennem, eriyen buzlar, savanada annesini kaybetmiş yavru aslan, kirpiklerin kuruduğu çöl rüzgârları…

Çözülmeyin.

Bir paradoksa yardım adına hiç değil, çözülmeyin… ki başladığınız gibi kalsın. Bütün. Çünkü geçeceksiniz.

Aksini dileyemem. Varlığımdır varlık. Kendi yarattığımı bilmesem ona ters bile düşerdim. Ne kadar karbon ne kadar irin korkusu, düşler de o kadar bukağı, o kadar karabasan var.

Sonra;

Bir daha,

belki şimdi
sessizliğinin
tanrısını anlama vaktidir
senindir çıkın

hatırla beni…

Sen in sen çık / çoğul bir ölümü yık

2005-05-23T01:00:00.000+03:00

belki şimdi
sessizliğinin
tanrısını anlama vaktidir
senindir çıkın

bir dönüşün
elemsiz kibirsizliğinden uzaklaşan
tüm yıldızların ışınına belki
anlaman gerektir sessizliğini
sensizliğini sen adına anlaman

anlam günü geldiğinde
belki
sana da düşen
bu gölgeyi sıyırmadan bedeninden
oradan
ibaret olacaksın
o da benim kadar in
senin kadar çık
çıkın artık

şimdi hangi bütünün yılmaz şevkini
mırıldanan şarkıyı
aldın anlağına
ki onun kalacaksın
umursamaz yalın halinden

gibi bir anlamla
sessizce
sevgiyle
oluşun bütünselliğine yürümelisin oysa

gözlerinde büyüyen ölümün hakkını ben veremem
ama gözlerindeki ölüme bir gül kökü ekebilirim

çünkü seni sevmeye de bilirim
sevmeyi de
durum toprağın humusundan ibarettir

müzik çıldırasıya ritmindeyken
güz yoncanın sahibi bir yeşilden
gonca ise gülün sessizliğinden
ibarettir

çünkü...

Yenilmedin mi

2005-05-15T11:58:00.000+03:00

düşünmek yerine
düş ünlenenlere
düş
ünlemin kaba yerlerine
vuranlara anne

hiç biri desek
"e" şıkkı
şık oldu size
kısmen alıştık biz
o üzülesi bol önceliklere

uzun şiirleri severdik
ama kısa da geçerdik
işaret dilini öğrenirken gazap
hayatın dilsizliği
nezaketsizliğine

hepsi ile aynı şey… yani bir dökülüş
ama kendi dirseğinin farkında
bir ölüş
belki spontan… sonunda neydi tan?
neydi anne ?

bırakır bebeğini
baba umursamaz işi… bitmiştir an
kan anne

kalan sağlara
sonsuza kadar şiir
sağ olsun

onu unutan sağlar
kana kana günlerden eksik
aylardan fazla anlarca
yine bencilliğine solan
bu beddua ile

esrik
bırakır bebeğini
baba umursamaz işi… bitmiştir o an

ama neden varlığa bu hıyanet?
yenilmedin mi
anne ?

Vuslat

2005-05-15T00:08:00.000+03:00

Aynılaşmış tüm terimlerin ışığını gördüğümüzde kör kalmayı hazmedebilir miyiz? Sesin tonunu ayarlamak varoluşun makyajını silebilir mi? Hangi oyunun olacak bu boyut?

Yanıt: Azaldıkça çoğalmak…

Evet “azaldıkça çoğalmak”. Çünkü bir lolipop değildir hayat. Şekeri de yaladıkça yok ederiz. Elbet insanlık bilincidir azalarak çoğalacak. Kaç ölümün hesabını verebilecek bilinç? O hesap değil midir şimdi kemirilen şu teknoloji. Kaç ata ile vardık bu saraya? Ve bizden sonrakiler kaç adet biz yitirdikten sonra ulaşacak nebulalara?

Evet insan insan olmaya azalarak çoğalmaktan başlayacak.

Söz kendini vurmadan önce, kendini vurmak gerektir söze. Çok da zor değil hani. Ama önce kendine koymadan parselini tarlanın, köylü olabilmektir gerekli olan vuslat .

. . . / . . .

2005-05-11T23:44:00.000+03:00

"sevdiklerimizi büyütüyoruz
kimi zaman hiç bir şey olduklarına
kan ayarak"

visibilia ex invisibilibus
nesne, nesne olmayandan kaynaklanır
ya da
varlık evrenin kendisinden dışlanandır
sıradan aklın vizyonu bu
antagonis benimle misin?

sözlük sırasını yitirmiş bir kavram
söyleyemediğini biliyorum
ama nasıl desem
vizyon gerçeği anlamı bağlamaz

herakles sütunlarının arasında
ne gezer o bağnaz?
unuttur bünyene safra birikimini
fazla bir şey bırakma ardında

bunu düşün
düşünce yaratır
durum yakarışın yalın halidir
düşeceksen düş
ama önce cenneti yarat

mea kulpa

sonsuz bir an' ı çal flüt
duraksama
derin dondurucuya bırak es' i
mevsimi dansına al
mışıl gülümset uyuyan ormanını

kibrimi
tane tane anlatmalıyım sana
kesmeden sözümü
dinle ki
yeterince küçümseyebil beni

evet, seni seviyorum mikro kozmos

ama nasıl desem
anlam gerçeği vizyonu bağlamaz
sıradan aklın işidir bu
parrhesia yasası işlemez
ve iki şey daha
aşk ile hakikat

Ağlamak mı

2005-05-10T01:10:00.000+03:00

oysa bir servinin dibinde ağlamaktan
çok daha fazla şeydi gözleri
kapalı kaldıklarında üçüncü
dünyaydılar
açıldıklarında sırılsıklam
mesela
azgelişmiş yerlerinden vururlardı
insanı

güne yenik kaldılar
susuzluklara eklenerek
mesela

ağlamaktan vazgeçtiler
doya doya şöyle ve yürekten

mes
kuraktır şimdi mevsimleri
alıkonmuşturlar elâ
denize gitmekte olan sular
doldururlar tüm çukurları
rengârenk

açar kaşkolünü geceden sıyrılırken
sabah
yanaklarının kızarıklığını
obur serinler alır
yüzünü varsın serseri yeller
doğrasın(dır)lar

soğuktur... soğuk duyurmaz
parçalanmışlıkları
kemirilirken bir yandan
anlatılamaz kavrulurcasına üşümek
lar
har yaladığında buz sanılır ilk
derin yanıklar böyle yanıltılır
lar

ağlamaktan vazgeçti dünya
oysa bir servinin dibinden
çok daha fazlaydılar
şeydi gözleri şey…

Ney

2005-05-06T00:14:00.000+03:00

Hilal Lüle anısına

Neydi?

Tanımlanan yeni canlıların sesleri belki... belki de tanınmışların aktığı sıradan dereler, irkilirken sen, biz olmayan. Ne noktası olan ne virgülü, yabanda onanmaz bir geceydik belki.

"Erk" in kolay yanlarını bulan yolların var. Oysa ağır olandır söyletemediklerimiz. Konuşur konuşur konuşuruz bütün kuşların tüneklerine. Unutur gider bütün martılar.

Donanan yeşilin içinden konuşuruz biz.

Geldik böylece ve şarkıları susarak ilerledik...

Neydi...k ?

Canlıların seslerinden ibaret kendi susuzluğunda. Bir okyanus... ama direnerek senin için sesini bekleyecek bir kendi halindelik ile.

Ney idik.

"Dinle neyden kim hikâyet etmede
Ayrılıklardan şikayet etmede

Kestiler sazlık içinden der beni
Dinler ağlar hem kadın hem er beni
Gönlün bu ayrılıktan göz göz olsun da bir
Sen o gün benden işit özlem nedir

Her kim aslından uzak düşsün arar
Cânâna dönmek için bir uygun gün arar"

Mevlanâ

Soldan Çıkış

2005-04-30T00:41:00.000+03:00

Bilerek.

Soldan çıkış sağa hiç bakmadan. Ruhsuz bir fren.

Bilerek dayanıyor tilki. Refleksleri güvenilir bir çığırtkan. Biraz alıngan. Biraz da kızıl sanki. Erketesi oldu o, aynı akşamın anında susmalar.

İvme hızını kesmese bu yıl kiraz olmazdı. Yağmur sonrası hep kurtlanır kirazlar. O bunu göremezdi soldan çıkana çarpınca. Olmadı.

Akşamın baharına hayal ettiği bir kemirgen. Hani ona sorsalar şekerpareden ibaret bütün. Bütün güneşler... Hey ! . Ay sana ne söylesin ey hemşeri. Kucağı karpuz dolu bir manav, kesmece düş karası bir gecede. Vuralım patlasın çalalım (oy)lasın.

Oysa o tilki önce erkete duygularını ölürdü bu baharın.

Bilerek.

Cahil.

Ne acı şey bilmek böylesine. Soldan çıkış sağa hiç bakmadan.

Bu mevsimin ehliyeti iptal edilmeli.

(klavyemin tr' si acı acı uluyor)

Doğal Konuşmalar / İşte o

2005-04-28T23:58:00.000+03:00

kendi adına “asla”
yanıyor olandır
uyuyanların cehennemini her kimsen
kendi adına yanmalısın

dağ başları olmuş odamız
odamıza damdan girmiş çiçek

uy… andın mı beni
andın ki
her yanım kızıl
kulaklarından
uzar kulaklarım

güzellik baş aşağı
kanlı gözleri mor sarkıt
aşkı göğe uçurmuş kökünden

değildir oysa
aymazlık belki
yanmalısın sen

tersinden anlamış derdimizi
uçurumdayız bunca yıldır
eğmiş bileklerini bakar bize

o değildi… o diye yitiyorsun
bu değildi … bu diye
şu değildi ki… şu

kulak tozumuza uzanmış
bir söyleyeceği var söylemez
söylese patlayacak duyularımız

özveri
diyeydi belki
bence tabi ki
iyimserim

ev ev dolaşmış
bir tanıyanı çıkar diye
kollarından tutup
dama savurmuş çirkinler

belki de en sona sadece o
gider ama neden diyeceksin
ne bileyim
ilhan berk miyim ben
benziyorum bu hermetik halimle
değil mi

“bu tür çiçekler
sessiz yerlere bakar da büyür”
derdi babam peygamberce
o çiçeklerden öğrenmiş ilkbaharı

her kimeyse evet… her kimse “asla”
asla
ki;
o da o değil
gidemedi bırakıp da
her kimeyse fakir

“öyle anlarımız vardır ki; bütün sözcükleri biz yaratırken, hiç birini kullanmaz sadece kendimizi tüketiriz açlıkta”

“asla” bulaşması önlenmiş salgın ama güvenli bir hastalıktır

seyir defterine de biri yazar bunları
işte
o
benim

kışları ben okuyorum sessiz

Kimliksizlik Bilinci

2005-04-24T21:12:00.000+03:00

Gece sayıkladığı saatleri henüz geçmişti.

Nefer Boncuğu* biçiminde bir gök taşı girdi atmosfere. Karşı kaldırımı bekleyen büfe ışığı gibi ıslak, zarif bir ezgiyi uzattı gaz katmanlarına. Sormadı.

İyi ki;

Sormadı üzerine çullanan bu nadas yılgınlığını. Anlatamazdı.

O kent kargaşasında, öylesine bir parkın loş kalan yanıydı, o sürgün kavgasında, dirençli bir omza tılsımından miras kalmış bir buse.

Şimdi hayatın dirim vakitleri.

Olası değil ya dünyanın çekiminden, oluyormuş işte. Görüldüğü yerde bütün tutkuların prangasına kırılan yürek çizgisiyle suyun yansıtma yanılgısı benzeri, çıkıp giderken diğer yanından dünyanın, göktaşı. Anladı. O gidiş de aynı nadas, aynı yılgınlık, aynı geçiş vakti vardı. Atmosfere giriş ve çıkış anı gibi Nefer Taşı. Sadece o anın gururu.

Kesekağıdını delip geçince yaramaz bir çocuğun sapanı, üzümleri saçılmıştı ya kaldırımlara. Aceleyle kendi ceplerine o çocuğun ürkek bakışlarını doldurmuştu.

Öyle anladı.

Şimdiyse hayatın kuşluğunda, yetkin;

Aramak mı yolunu, bir Ortaköy akşamı olsun, bulmak mı, denize doğru yürürken hafif geçkin?

Şimdi, yazıyor bak. Her yanı bahara ulak, her harfine akan yığından bir simge olarak.

“Kimlik lütfen !”

Tıslar gibi bir yanıt:

“Yetkinizi görelim.”

Nihayet öz, gür ve hür bir bilincin şafağına sarılıyor ardıçlar**. Nihayet kimliksizlik bilinci sorguluyor kimliği.

Ya bu mücadele hangi yanlışın gururu?

* Eski Mısır' da Nefertiti zamanında kolyelerde kullanılan bir boncuk biçimi.
** Servigillerden, güzel kokulu yapraklarını hiç dökmeyen bir ağaççık.

Humma

2005-04-05T17:05:00.000+03:00

"...Bizim aramızda ve bizler için dostlar
Gelenek ve hayat arasındaki bu uzun yarışmaya
aracılık ediyorum..."

Apollinaire

Anlatılmaz humma.

Çenesi bağlanmış kuşların kanatlarında özgün yelpazeler taşıyabilirim. Raca' nın fil konforu sarı bozkırına inat titrer gömleğimde. Ha şimdi ha sonra, görünür leopar. Şu izler, diyeceğim bize mi döner ? Öyleyse pençe yakın. Yol yolcuyu sonunda paralar. Kavuşmak bütüne serpili gevrek susam kokusu. Pençe yakın, seferimin dizine dört ayaklı ahşap sehpa gerek, simidimi satmalıyım.

Marifet mi sanılır, çalmamaya sığındığım güfteler ? Gitarımı senfonik bir yaz güneşinde yakmıştım ben. Doygundum ve bir daha... hiç "yanılmadım yalanı" na güldüm katılarak. Kış biterken son ateşe kendi terliklerimi attım. Anlatılmaz... inanmalılar marifetten değildir. Saçlarımı bir gürzün sapına astım.

Bu benim vasat yanım. Belki de kestane satmalıydım. Kış bitimlerinde tedavülden kalkıp sarı yazların içine sızmak için meşru bir öyküm olurdu. Şimdi ise en iyi bildiğim şey, yelkovanı akrepten kaçırmak. Ama hangi kadranın yüzüne düşmeliyim bilmiyorum artık.

Benim de dudaklarına yıldız tozu sürülü çayırlarım oldu. Ben de ülkemin barajlarına biriktim bulut gölgesinde huzurla. Ama hiç bir turnayı incitmedim. Geldiler geçtiler gözlerimin sonsuzluğuna. Başımın eğikliği işte bundandır, işte tam bundan; çünkü turnalar bana, yüksek uçmayı sevdiklerini söylediler.

Büküldü bileğim boynumla birlikte.

sizin aranızda ve sizler için dostlar
yenmek ve yenilmek arasındaki bu hummalı suskuya
tefecilik ediyorum...

"Apollinaire" beni bağışlar !

Gurur hep aynı

2005-04-01T00:15:00.000+03:00

Hep aynı heyecan.

İçinden çıkılmaz; içten çıkarların duman izleri de olsa. Hep aynı is. Son gülün umudu, kimine bırakıldığı belirsiz meçhul alaçık (dağ kulübesi). Ancak yığınların fısıltılarının gürlediği kınalı bir avuca düşen yaş yine de, olsun (dua). Ardışık bu gerçek, ardışık. Hep aynı.

Vücudun bir meşe gölgesine düşmesi gibi katılaşmış umut. Tutarsa.

Çocuklar, bütün oyunları oynayın fakat oyuna gelmeyin. Dinleyin seslerinizi. Uzun süre çekiştik. Seslerinizin hangi derin kuyulara çekildiği meçhuldü. Yer açık, işte düşülmeye görsün "er veya hatun kişi ruhuna". Sıra sıra mermerler koyultulmuş bir gece dolunayın telvesinde. İrdeleyin, selviler de gölgelidir kendi serinlerine.

Şimdi bütün sesleri bir yana koyup Nisan' ın genzini koklayabilirsiniz artık.

Gördüğüm şudur: Gurur bütün eleklerden geçer, sonunda en ince kumlara adanmıştır o. Hayret ama en iri kitlelerin en iri yapılı dengesizliğidir o... ya daha neyin nesidir? "Kütledir işte ağırlığını kim ne yapsın" diyebilirsiniz. Öyledir, rüyasını arayan bir cizvit gibidir. Ana vatandan ne uğruna koptuğunu unutmuş bir bellek ile boğuldu boğulacak, tımarsız ata benzer.

Hep aynıdır oysa özelleştirme uğruna ne tüzel kişilikler öldürmüştür. Ne gururlu ölümlerdir onlar. Satılır gider, fahişe bedenlerindeki onurdan kurtarılmış bölgelerin takma isimlerine.

Bu sözünüz olsun yarın. Yenidenliğin zaferi hücrelerinizi kutsasın.

Bense...özün yelkensiz gemisidir; ben(im), forsa kollarımla çekerim kürekleri. Hep aynı heyecan, hep aynı mum yanığı gecelerin izi. Hep aynı is ile.

Dikkat:
Seyrelterek katılın kendinize. Suyunuzu esirgemeyin özünüzden. İyice karıştırmadan kullanmayın kendinizi. Çocukların uzanabileceği yerlerde saklamayın bizleri.

Heyelan

2005-03-24T00:13:00.000+02:00

Eski adımlarla yürümüştük nehirler boyunca. Uğultusunda kalbin tiz bir sesi barındırıyor gidiydik. Adım adım koparılmış mevsimlerin kurak izlerini, çoktan fosilleşmiş halkalarımızdan ispat etmek ne mümkün...

Ne yana baksak yine de kızıl bir ıssızlığın irkilişi... uyandı uyanacak yanı başımızda. Kısa yalpalayışların eğretiliğini taşıyan dizlerimiz, sürüp gidecek sanki defalarca... o hezeyana. Ta ki, içeriden dışarıya yuvarlanmış yanık ezgilerin nefesiyle çığırından çıkmaya hazır bekleyen... o heyelana.

Ne ki, yatağından hangi yana uğradığı belirsiz sayısız cılız akıntıyla yıpratılmış yarlar adına biz devrilmiştik o mezrada da.

Kayıp köylerin faili olduysak, bir dağın güneşe çevrilen göğsünün kalburundan elenmiş anısına biz yükselecektik yenidenliğin edasıyla yine de... yine de.

Ne çıkar bir asırlık suskunluktan ozanı bağlanmayan yüreğin?
Ne çıkar anlatmadan kalsa dallarına eğretilenmiş kiraz çiçeğinin?
Ne çıkar bırakılsa bir nefeslik kendine özgülüğü eflatun rengin?

Şifa

2005-02-28T21:09:00.000+02:00

Oklar ve yayları çekiştirip çekiştirip bırakanlara, sinsi avlaklarında göçe durmuş yıldız sürülerinin ürküp dağılmamaları için en arkadakilerinden vurmaya başlayanlara, “hu” ile huri çağırıp, kandil ışığında sorguya girişenlere, kendi yazdıkları kitapların boynu bükük sayfaları arasına yalnızca kendi bildikleri tılsımları saklayıp, bir ön sayfadan bir arka sayfadan okuma hunharlığına kalkışanlara, ayrıcalıklı sözde baharlarını, sıyırıp öne çıkan ıssız dağlara örtmeye çalışanlara, anlamın nirengi noktasını bellerine bağlayıp savaşa karşı savaşların içinde barınan iki yüzlü gladyatörlere, kendi atadıkları başkumandanların avuçlarına kozmik yumurtalar döken ankalarına ve var oldukça dünya kendi var ettiklerini sandıkları bilgeliklerini oradan buradan bölük pörçük, kendi sahnelerinin perdelerine sürmüş ve sürecek olanlarına...

Deyiniz ki;

“Ne yaptıklarını bilmedikleri için onları bağışla” sözleri yeryüzüne düştüğünde, kılıcımı o sözlere teslim ettim ben. Kesiklerinizden akan kanı bundan bilin.

Ve dediği gibi Baltazar’ ın, “Tanrım ne çok yaşamışım.”

Öykün

2005-02-24T23:47:00.000+02:00

kısa da olsa hayata
dönmek vaktidir

göz bebeklerin ve çizdiğin börülce
irkiltmeden çekmelidir mil
kısa da olsa bir
dönmek gözlerinden
birebir

vaktidir hayata
çekilesi bileklerinin
örülmemiş yerlerini artık terk etmek
hakkını vermek yeşillerin
öykünüyorken boşluğunda
doyamadığın bebeklerin

Dışarıda kocaman ve duyarsız bir dünya.

2005-02-22T00:01:00.000+02:00

kimi zaman gün devrilirken güne

kalbini aceleyle koyar cebine biri
içindeki uçsuz bucaksızlığın tehlikesini
düşlerin o engin kırsalına
terk eder
geniş çayırların hayallerini
yıpranan kaval seslerine
son ateşlerin süreğinde

avuçların dualarını kaldırmak için
yöneldikleri gökyüzünden
yağmur yanıtlarıyla düşer hissiz sular

ıslak ıslak uyanır beden
çeperine yaslanır hayatın
bütün genişliklerin doğumuna
gittikçe daralan o yer yüzü
akar

akar
böyle umarsız bir kanun
geçip gider sonsuz
kimi zaman gün evrilirken güne

yaşamak
kindar bir aymazlık rüyası
kan davası bir hayatın
infazı günlerce

Seyir

2005-02-19T23:40:00.000+02:00

Örtüldüğü zaman yeni bir mezar gibi içteki boşluğun toprağı. Kabarık bir dolu umut aceleyle akıtıldığında kuytu yerlerine. Tümseklerini henüz dışbükey fısıldayan o koyu kahverengi ören yerleri. Diriltilmeye çalışılan eski bir kentin harabesinden, arkeolojik emeklerin can nesillerine; bir flüt sesi...

Duyulur antik.

Bütün çöllerde ve bütün denizlerde aynı anda duyulur.

O işve. O rastlantısal adaletsizlik. O sefer sayısı belirsiz sıla. O urağan tını. O asi yeşil.

Oysa kendi iç döngülerinden sıyrılıp toplanan ezgisel birlikteliğe titrerken dağılan magma.

Ve böylece yağmalanan hayata, gün döngüsü çemberler. Ve böylece dönen iki yüzlü bir gerçek kendine.

Ve bir kadın pencerede toz alır ve bir baykuş havalanır ve bir kedi yalanır ve sessizliğin anidenliğine söylene gelen o kız çocuğu, doğar bir yerlerde. Ve...

Ben mi?

Sadeleşmiş bir tanık. Bir gittiğinde kalan sıfırların ederi.

Hak

2005-02-18T00:37:00.000+02:00

hakkıdır böyle bir ayrılığın
hakkımızdır bu yollar

ve telaşlı bir çocuk gibi öğreniriz içimizi
sen lale
biz bildiğimiz tek çiçekle çilekeş
içtenliğimiz yani

gül dökümü bir tunç belki

sonsuza kadar gül
sonsuza kadar kahkaha
olsun ü ürü üüü

ürün horozun sabahı
da olabilir

...

seni sağladığım için trafik aksamadı
nedense tıkanmış bütün ana arterler
onların eseriydi... onların

trafik yasasına al beni
al seni de cezaya
ya ... dedi

İnfilak

2005-02-17T23:42:00.000+02:00

“yolunu izleyip yavaş yavaş
görürüm varışını en son sıraya”
Piyon, Kavafis

unutur sanma
sanma ki
yaş olur bu söz
izlerim
ağlanmaz akşamının sahte sabahını
ıslanır
salgılarım amonyak ve asidine
unutmam

evrimin çevriminde gözüne kaçtığım
kaç kağıt ederdin oysa
seçkinin mürekkebini kuruttuğunda ney
aymaz ütopyalığın kaç para

o neydi bir zaman
eşkıya birliğinin hey sesi
kendi kınını hançerlediğin
gözlerini ben çıkartmasaydım
sapından
göremezdin ya

olmasa da çöplüğün
kim kanardı suyunun bulanıklığına
olsa olsa unutularak yaşardın
elde yok avuçta yok kalemin
çeyiz sandığın kurtlarına hücre

hey
ney kuruntusu
oku
oku doğrudan kalplere sallanmış
oyuntunu
bedevilerin günlüğünde
usanmadan ırzına geçtiğin
hak senindir san
sensin... sensin.... sensin

helalini o oyuklara gömdüğüm
haram nar tanem
sen ki
gönül çatladığında
başa belâ bir ezikle
kibir çukurlarından arttın
üşüdün üşüttün

artık üşüme
yaşadığın kentin kanununu yaz
sonra kundağımla yak onu
dağılırken sabaha karşı dumanım
külleri aralayıp usulca
boz bulanık kininden
piç bezlerinle beni kundakla

bir şişeye yarıdan çok sönmemiş kireç koy
sarı arsenik asidi ve suyla doldur
ağzını sımsıkı kapa
sonra

işte infilak
kutla

Orada

2005-02-11T23:23:00.000+02:00

şimdi orada şimdi
bir yerdesin

kişiselleştirmeyelim peki...

şimdi orada şimdi
bir yersin

orada şimdi orada
her yersin

oldu mu şimdi
oldu mu...

Benim Yerime

2005-02-11T00:06:00.000+02:00

“Geri dönüp senin yerine geçiyorum.” (Fotini Tsalikoğlu)

“Geri dönüyorum. Sen daha hayatı damla damla tatmaya çalıştığın zamanlar ben yanındaydım; biliyorum, sen beni görmüyordun, ama ben oradaydım."

- Geri dönüyorsun. Ben daha hayatı damla damla tatmaya çalıştığım zamanlar sen yanımdaydın; biliyorsun, ben seni görmüyordum, ama sen oradaydın.

“Bak; kırmızı, küçük bir elbise giyiyorum. Kırmızı yanan gözlerim; bir an bile durmayan bir zihnim var, o da kırmızı. Zihnim de kırmızı, kalbim de ve o, sana ait her şeyi içine alabilmek için bomboş.”

- Evet; kırmızı, küçük bir elbise giyiyorsun. Kırmızı yanan gözlerin; bir an bile durmayan bir zihnin var, o da kırmızı. Zihnin de kırmızı, kalbin de ve o, bana ait her şeyi içine alabilmek için bomboş.

“Aşk ise, kalbimin beyaz olan rengidir. Her şeyin içine sığabildiği ölüm gibi bembeyaz.”

- Hayır aşk, kalbinin beyaz olan rengidir. Her şeyin içine sığabildiği ölüm gibi ak.

geri dönüp benim yerime geçtiğin zaman
yazılası bir roman değil miydi o kaybolan

sıkıldıkça sızan ince akışkan
bir yağmura dönüşmüş hafif kil kokulu
narenciye bahçelerinin neminden

görülmemiş denizlerin bilinmeyen uzaklarında
demirlemiş kınalı yelkenliler gibi
düşlerin sancağından alabanda edişleri

hepsi var ama ben değilim
bir evren zihnine anlığın kadar sığar
geri dön o benim yerime
garantisini vermiştin bunun
gelgit yorgunu sızlayan sularından

eğretile beni
yel değirmenlerinin bocurgatında
dönüyor olsun gecenin rengi
ötelerden pançosunu uçurup gelen
bir atlı geçerken pencerenden

mazeretli desinler
revirde kendisine henüz gelen
ziyaretçi ürkekliğinde
o şimdi asker
çapraz ateşlerde kaftanı delinmiş
kaf dağından çıka gelen
kurşun gibi apansız ve hain
pusuların ucube tetikçiliğinden
gelen desinler ne fark eder

boran aşkına kaldır yakanı
az sonra kudurmuş bir kamçının dili
boynuna düşürecek servetini
şansölyelik adına
darağacını kuracak
babası ormancı olan bir prusyalı
otto von bismarck

ah çalıntı tasalarla otağı kuran sultan
yasaların bozgun coğrafyası
keşfedildin çoktan
kıyılarında bu şan bu şöhret
geçti senden
bilemezsin
‘daha güzel bir şey olabilir mi
dokunduğu yeni bir dünyayı
pruvasıyla selamlamasından bir geminin’
diyen biri kadar
adı richard brautigan’ dı bu şairin
bağır bağır okurken şiirini
süpürdüğüm amfinin kuzey penceresinden
intihar ettiğini söylemişti biri sene seksen dört
aylardan şubat ve günlerden zemheriydi

zihnimin girdabında bir mevlevi
döner durur artık
bana değerlerini hakim kıl
ki dize gelebilsin kıstasların kıskıvrak
ama hayır hayır kal iyisi mi
orada başka biri var

geri dönüp benim yerime geçecek
yazılası bir roman değil miydi o
her şeyin içine sığabildiği ölüm gibi ak
sayfalarca bende kaybolacak

‘...’ :

Fotini Tsalikoğlu, Benim Adım Marta Freud, çev: T. İzbek, roman, Donkişot Yayınları, bölüm; Geri Dönüp Senin Yerine Geçiyorum.

Hayrımıza

2005-02-10T01:00:00.000+02:00

zamanla anlaşılır
zamanımız kalmaz
zam ve an enflasyona terk edilir

geniz içine kaçan bir dumandır o akşam
çenesi düşmüş çakal
kaymasına kaydığı yıldızın
başlara düşüp yarıldığı ışıktır
kalmaz hiç çözülen ellerimizden
birikilmiş ulunmuşluk

çakamaz
kahredici bir şarkının
peşi sıra kaybolduğunu
yırtılırca eski bir çarşaf
kendi kanatlarımızı ararız biz

oysa çakıl taşlarına oyulan yüzlerle
sulara bırakılan cesetler kadar
derinlerin evlatlarıdır o yılkı anlar
o yılkı anlar

zamanla anlaşılır
zamanla dakikalaşır
zamanla saniye leş
anla zam yaş anır
eşek yükü kutsal ağırlıklarımız

faizi bir hiç
yılmaz tarihin ipi çözülmüş
dağlarımızdandır yaban pençeleri
hunhar davaların değildir ama öyle isterler
olsun sistendir elimizden kayan gaip

yaşlanır ova kalbinde
hayratımıza bir çift günlük
yanaşır bedava
hayrımıza
o da kalana dek teke tek
akacaktır hay !
rantımıza

Bunu Anlıyoruz.

2005-02-07T23:24:00.000+02:00

GAFİL

anlamı ; kendinden gafil
dili ; türkilizce (Esin Avşar)
ne diyor ; ah bir bilsem
kime diyor ; ah bir bilsem

eee ; esi poposuna çimdik
imgesi ; zengin anlamı garip
türü ; belirsiz
vatanı ; yok coğrafyası da
neden ; green card beklentisi

kanı ; var kansız ama
neden ; kimsesiz bir bedenden...bilirim
seveni ; çok
nerede ; firari
hain mi yoksa ; hayır

doğanın global topraksızı
kendine müebbet, yeni dünyalı

sana ne ; bana mı, bize mi

...

a ! bir de
anlamı kendin
de
nnn
gafil
bedevi

pes ; yani ne sandın
kıpırdadık işte
terliksi (hayvancık)
ya sen ne
zan* dın

"Ne çıkar siz bizi anlamasanız da
Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar
Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da
Hiçbir şey !" Edip Cansever

* Zan : ‘Zanlıyı teşhis etmek için aranan o kimse bulunamadı’ anlamında bir san... bulunamadı da.

Emanetim

2005-02-02T21:29:00.000+02:00

Özgürlüğün tutsağı, her yönde aranan o ışık. O yaşanan ama tarif edilemez ikilem (dualite). Zıtlığın uzam karmaşasına izlerimizi düşüren varoluş!

Sen olmasan varlığımın bir anlamı yok. Sen yürütmesen güneşi bir yandan diğer yana savrulan gölgemin karanlığı yok. Ve her şeyden daha çok burada sen olmadığın kimse de yok.

“Büyük düşünceler yürekten doğarlar” (Vauvenargues) Oysa o yüreğin atışı kadar zayıf olan başka ne var? Karmaşık milyonlarca işlemden birinin ters gitmesi yeter.

Yürekten !

Varlığın iki yana savrulan başı adına tutkularımın özgürüyüm ben. Ayırıp parçalamaya hiç niyetim yok onu. Olgu kendine ulaşabilenlerin koynuna girer. Yine de ancak bir darı tanesi gibi insan. Öğütmek için, değirmenin günlerce dönmesine gerek yok. Bir kıvılcım veya bir damla zehir onu öldürmeye yeter. “İnsanın büyüklüğü kendi değersizliğini kabul etmesindedir. Kendi değersizliğini bilmez bir ağaç.” (Pascal)

Ve sen olmayan !

Emanetim !

Günlerin ve gecelerin içinde uçuşan ruhlarını diğer insanların sahtekâr yarınlardan koruyan.

Gitmelerin adına açık bıraktığın soru dolu kadehlerimizle
Gözlerimizi sana kaldırmanın şerefine...

Dilerim o “özlem yok” yalanıyla söndüremediğimiz hasret ateşini söndürür bu sular.

Ke(n)di Olmak Karnaval Gözlere

2005-01-31T23:30:00.000+02:00

Bu gün ister doğuştan gelen yazgım, ister sofralara düşen yankım, aynaların yansıttığı alnımdaki göz olsun. Bu ritmin içinde akan sellerin çamuruna düşmedik ki söz kaldık. Öyküm yakına vurmuş mavi bir kırbaç gibi titretti toprağı. Tam ve kesin bir yasa bilerken zamanın bıçağını, perdeye yansıyan gölgenin ipleri koptu. Yankı karanlığa yuvarlandı. Yuv/ar/larında gül demetleri aktı kanın.

Cadde boştu. Karşı kaldırımda duvar dibinde bir güvercin öldü. Geç olmuştu. Ruhlar kendi sahillerindeki denizlere uyumaya gittiler.

Duygu neydi?

Kurutulmamış saçlarla iki kapı arasında kalmak mı? Ağrıyan baş, eskiyen yüz, titreyen ateş. Ama hepsi bende, hep benim yarattığım hummalar. Öyle mi?

O bir yerindelik kutbuydu. O bir çekim yasası. Kozmik eğlencelik. Aş sonrası paradoks.

Bu gün karnaval gözlü bir kızla bakıştık. O kalabalık sığındı, ben ıssızlık. Kalabalığa değil, kalabalık. Çünkü o gövdesini çürütmeden önce yakmıştı. Olsa gövdesi yığınlara elbet saklanabilirdi.

Görevliler de olmasa Lunapark’ ın kapalı olduğunu biz anlayamazdık. Paltomun altına davetsiz bir kedi saklandı, soğuk değil güvenden kaçarak. Tek isteği boğaz tokluğuna iki küçük parça ciğermiş.

Elimi kana bulamadım. O aç kaldı. Kapadı gözlerini karnaval. Ben açtım. Ne bulsa yiyecek kadar aç.

Sözün özü ke(n)dimize yenildik.

Biz iki ihtiyaç çizgisinin arasındaki hiçlikler... olmasak ke(n)dimizi de yiyemezdik mutlak.

Zurnada Peşrev

2005-01-29T22:40:00.000+02:00

kanada kalkmış giderken senden
palazını kaybetmiş ördeği gördüm

Geren otları donanmış ürkek bir yürek gibiydin. Sallanan kırsal sabahında rengini henüz giymemişti mavi çam. Bıraksam ardına sürerdin gerindiğin orman gülünü. Oysa öfkesinin zehirli köklerinde duraksadığım yeni yetme gövdeni, izime düştün küçüğüm.

şiddetinden sesini duymadığım kurşunun kökü
vurduğunda sırtıma
sırtımdan vurulduğunda

kanada kalkmış giderken sen
palazını kaybetmiş ördeği öldüm ben

Demiştim...

2005-01-22T01:07:00.000+02:00

Bırak dedim bırak, deniz dalgasını vursa da kıyıya, onu karada bırakmaz hiç.

Ardından hangi karanın parçası adına yanar bir dağ olmaya giriştin de dedim? Kara sana güvenlidir... güven istersin iç güdülerinden.

Bırak ve yanma. Ben dahil sende bırak...

Konumlandırmalar

2005-01-18T13:01:00.000+02:00

Zamanın kaçış noktası, eğrinin düzleme yansıttığı kırılma anı.

Kimi zaman duvar diplerinde unutulmuş insanlar çizeriz. Çareyi dilenmekte bulmuş beklenti sarmaşıklarına.

Hiçbir sahneyi kaçırmıyorsun dedim. “Şüpheciyim elbet enayi değilim” dedi. Dedim ki; bak, her yanın insan ama ne görüyorsun. “Körüm ben konumlandırabilirim ancak” dedi.

Sivilleşmiş bir kamyon. Plakası öylesine tutturulmuş eğreti bir yolculuk haberi. Keşanlı bir daralış. Boğazın en uç noktası. Ainos’ un (Enez) ayak izlerine konan beyaz bir kelebek.

Bırak dedim bırak, deniz dalgasını vursa da kıyıya, onu karada bırakmaz hiç.

Şiirin duası...

2005-01-16T01:02:00.000+02:00

Sezgi ayinlerinden yükselen buhurdan o koku ve içimizde kocayan çoğul tarihler.

Bütün bütün bilinçlenmiş homosapiens bayramlar. Sahralar, çöller, vahalar ve hurmalıklar. Kızıl kaya parçalarının gözlerimize yuvarladığı boşluklardaki o ölü alanlar. Evrimin çıngıraklı dilleri. Çelişkinin ezoterik yasaları.

Kucağımıza hayatın yüklediği tutku meyvelerinin gözlerimizin önünde çürüyüşü. Var oluşmacılık. Çılgın bir baharın bütün polenleri. Haziran gelincikleri. İlk tebessümler. Çekimserliğin saygı duyduğu hayatlar. Telgraf “stop” ları.

Bütünsellik. Güzel bir şarkının kadınca sesi. Özlenen bir kıyının azot kokusu. Pervanenin ışığa karbon hamlesi. Çocuğun uykuya bulanmış yüzü. Meleğin asla görülemez kanatlarından içimize savrulan yel. Tekil.

Denizlerin birbirine karşılık duran uzak kıyıları. Çoğul.

Uçkun yazların serin gölgelikleri. Uykulu bir gece yarısında aralanan endişeli gözler. Duru gölde çekilen küreklerden kalbe yansıyan meşin gıcırtıları. Fırtınalardan arta kalan sessizlikler. Ve başlamadan önce çıt çıkarmayan o grilikler.

Ve tek başına.

Sonsuza dek çekilecek tespih. Çamur içinde vahşi toprağa doğrultulmuş o namlu. Yıldırım arası aydınlık gökyüzünde siluet arayışı. Göğüsleri sarsarak patlayama başlayan silah.

Ve çoğul.

Sarkıt ve dikitler adına amin.

Biz bu alanı mayın(lar)dan temizlememiş miydik ?

sana... soba/e

2005-01-15T01:02:00.000+02:00

bana benden kalan hiç bir yanın yok
senin şarkını düşüyorum boğazına
seni senden yana düşüyorum
üşümedim sanma fani erik

düş üşenmez soba bile yakar
soğuktu... kış uykusuzluğuydu
ben dua idim kuruyan dallarında
sen çobanca amin

tanrı
kabul edilmedi
yan(ıl)dık mı ne

kuş dili aykırı şiir “cik”

2005-01-14T01:04:00.000+02:00

------------> toprağa

bakıyorum
kanıyorsun

“cesaretin bakışı
korkaklığın kılıcından keskin”

anıyorum
akıyor kan

-----------> havaya

şimdi al sesini
arı bir mızrap im
sesin
mandolin

çekil
az değil o pınar
seni
su troppo
anımsıyor
um

sesim imgenin
kucağında
her yan im
her yan
kantat sen

kurbanıyız izin
her dehliz in
her dehliz im

karanlık her yan
sanki
ıslak

korkarım
biziz
kanayan
mandolin

---------------> suya

ayandon fırtınası düşmeden

git üzerine
yürü yelin
tramola
kasırga öncesi
alesta
uslu bir denizdesin

yelken daralmadan
sinmeden
üzerine camadan
bağlan
siren aşkına

seni
tutamam

-------------> ateşe

dokun
bak

dokun
yanıyor
eller
im